Merve Avcı
@AhMer0406
Şu anda okuduğu kitaplar
"Beni anlamak istediler; fakat anladıkları gibi olmadığım için anlayamadılar."
Halide Edip’in bu dokunaklı sözü, Handan'ın trajik hikâyesini özetliyor adeta. Bu roman, sıradan bir aşk hikâyesinden çok daha derin: dâhî bir kadının toplumla hesaplaşması, yalnızlaşması ve adeta kendi zekâsının kurbanı oluşunun hikâyesi.
Benim için ise, dönemin erkek egemen yapısına karşı çıkan Handan'ın yalnızlaşması ve yanlış seçimlerle adeta hayatını mahvedişi üzerine düşündürücü bir eserdi. Okurken her karaktere ayrı ayrı sinirlendiğimi itiraf etmeliyim – özellikle de Hüsnü Paşa beni dehşete düşürdü!
Batılılaşma döneminin Osmanlı'daki çalkantılarını ustalıkla yansıtan bu roman, akıcı bir okuma sunsa da beni tam anlamıyla "vaov" dedirtmedi ama edebiyatımızın cesur ve dokunaklı bir klasiği olarak kitaplığımdaki yerini çoktan aldı.
Keyifli okumalar dilerim efenim ️
Bin Muhteşem Güneş, savaşın, zulmün ve erkeğin acımasız egemenliğinin gölgesinde kalmış bir ülke olan Afganistan'da, iki kadının Meryem ve Leyla'nın yürek parçalayıcı hikayesini anlatan bir roman.
Kitabın ismi,17. yüzyılda Kabil'i ziyaret eden Fars şair Saib-i Tebrizi'nin bir dizesinden gelir:
"Her sokakta ikişer kanat çırpar güvercinler,
Kabil'de binlerce muhteşem güneş doğar."
Bu dize, savaş ve yıkımın ardından bile Kabil'in ve dolayısıyla Afgan halkının sahip olduğu gizli güzelliği ve direnci simgeliyormuş.
Romanda bu "muhteşem güneşler", Meryem ve Leyla'nın direnişi, sevgisi ve birbirleri için olan fedakarlığı olarak simgeleniyor.
Bu bilgiler bile kitabın güzelliğine kefil diyebilirim.
Bin Muhteşem Güneş, beni derinden sarsan, gözyaşlarına boğan ama aynı zamanda insan ruhunun dayanıklılığı ve sevginin kurtarıcı gücü konusunda umut veren bir eser oldu.
Kısacası, bu kitap sadece Afganistan'ın değil, tüm dünyada kadın olmanın, direnmenin, hayatta kalmanın ve nihayetinde insan olmanın hikayesi. Okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamadım, sarsıcı ve muhteşem bir eser.
Ben kesinlikle tavsiye ediyorum.
Savaşların ve erkek egemenliğinin son bulması dileğiyle...
Bu kitap, bu toprakların en derin acılarından birinin hikâyesini, herhangi bir kurguya sığınmadan; yazarın kendi hayatından ve ailesinin yüreğine işlemiş acılardan süzülüp gelen bir sesle fısıldıyor.
Bizlere hep cepheler, şanlı zaferler, hüzünlü hezimetler anlatıldı. Tarih, sayfalarını genellikle siperdeki askerin kahramanlıklarıyla doldurdu.
Peki ya siperin ardında, gölgede kalanlar? Analar, yavrular, gelinler, kız kardeşler... Onların çektiği çileler, katlandığı kayıplar, ödediği bedeller nerede? Savaşın en ağır yükünü sessizce sırtlanan, ama hikâyesi çoğunlukla yazılmayan tarafı orada, cephe gerisindeydi.
Hasan İzzettin Dinamo, işte o unutulmuş, görünmez kıyımdan bir destan çıkarmıştır. Onun satırlarında savaş; evlerin duvarlarında, boş sofraların sessizliğinde ve açlığın korkusunu taşıyan çocuk gözlerinde yeniden hayat buluyor bu eserde.
Ben çok beğendim, çok etkilendim, çok ağladım.
Kesinlikle tavsiye ediyorum.
