Merve Avcı
@AhMer0406
Şu anda okuduğu kitaplar
"Beni anlamak istediler; fakat anladıkları gibi olmadığım için anlayamadılar."
Halide Edip’in bu dokunaklı sözü, Handan'ın trajik hikâyesini özetliyor adeta. Bu roman, sıradan bir aşk hikâyesinden çok daha derin: dâhî bir kadının toplumla hesaplaşması, yalnızlaşması ve adeta kendi zekâsının kurbanı oluşunun hikâyesi.
Benim için ise, dönemin erkek egemen yapısına karşı çıkan Handan'ın yalnızlaşması ve yanlış seçimlerle adeta hayatını mahvedişi üzerine düşündürücü bir eserdi. Okurken her karaktere ayrı ayrı sinirlendiğimi itiraf etmeliyim – özellikle de Hüsnü Paşa beni dehşete düşürdü!
Batılılaşma döneminin Osmanlı'daki çalkantılarını ustalıkla yansıtan bu roman, akıcı bir okuma sunsa da beni tam anlamıyla "vaov" dedirtmedi ama edebiyatımızın cesur ve dokunaklı bir klasiği olarak kitaplığımdaki yerini çoktan aldı.
Keyifli okumalar dilerim efenim ️
Bin Muhteşem Güneş, savaşın, zulmün ve erkeğin acımasız egemenliğinin gölgesinde kalmış bir ülke olan Afganistan'da, iki kadının Meryem ve Leyla'nın yürek parçalayıcı hikayesini anlatan bir roman.
Kitabın ismi,17. yüzyılda Kabil'i ziyaret eden Fars şair Saib-i Tebrizi'nin bir dizesinden gelir:
"Her sokakta ikişer kanat çırpar güvercinler,
Kabil'de binlerce muhteşem güneş doğar."
Bu dize, savaş ve yıkımın ardından bile Kabil'in ve dolayısıyla Afgan halkının sahip olduğu gizli güzelliği ve direnci simgeliyormuş.
Romanda bu "muhteşem güneşler", Meryem ve Leyla'nın direnişi, sevgisi ve birbirleri için olan fedakarlığı olarak simgeleniyor.
Bu bilgiler bile kitabın güzelliğine kefil diyebilirim.
Bin Muhteşem Güneş, beni derinden sarsan, gözyaşlarına boğan ama aynı zamanda insan ruhunun dayanıklılığı ve sevginin kurtarıcı gücü konusunda umut veren bir eser oldu.
Kısacası, bu kitap sadece Afganistan'ın değil, tüm dünyada kadın olmanın, direnmenin, hayatta kalmanın ve nihayetinde insan olmanın hikayesi. Okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamadım, sarsıcı ve muhteşem bir eser.
Ben kesinlikle tavsiye ediyorum.
Savaşların ve erkek egemenliğinin son bulması dileğiyle...
Bu kitap, bu toprakların en derin acılarından birinin hikâyesini, herhangi bir kurguya sığınmadan; yazarın kendi hayatından ve ailesinin yüreğine işlemiş acılardan süzülüp gelen bir sesle fısıldıyor.
Bizlere hep cepheler, şanlı zaferler, hüzünlü hezimetler anlatıldı. Tarih, sayfalarını genellikle siperdeki askerin kahramanlıklarıyla doldurdu.
Peki ya siperin ardında, gölgede kalanlar? Analar, yavrular, gelinler, kız kardeşler... Onların çektiği çileler, katlandığı kayıplar, ödediği bedeller nerede? Savaşın en ağır yükünü sessizce sırtlanan, ama hikâyesi çoğunlukla yazılmayan tarafı orada, cephe gerisindeydi.
Hasan İzzettin Dinamo, işte o unutulmuş, görünmez kıyımdan bir destan çıkarmıştır. Onun satırlarında savaş; evlerin duvarlarında, boş sofraların sessizliğinde ve açlığın korkusunu taşıyan çocuk gözlerinde yeniden hayat buluyor bu eserde.
Ben çok beğendim, çok etkilendim, çok ağladım.
Kesinlikle tavsiye ediyorum.
Anavatandaki “Keşke”lerden, Yavru Vatandaki “Belki”lere Uzanan Zorlu, Onurlu ve Umut Dolu Bir Yolculuk
Bir İngiliz kadın Sarah, bir Kıbrıs Türkü Sevgi ve bir anavatandan gelen mücahit Yiğit’in saklı kalmışları gün yüzüne çıkarma yolculuğu…
Bu kitabı okurken gözyaşlarınıza hâkim olamayacaksınız.
Öncelikle bunu diyerek başlamak istiyorum.
Sevgili Sema Soykan, önsözünde şöyle diyor:
> “Okuyacağınız roman, gerçekleri tüm çıplaklığıyla anlatmak, milliyetçiliğimizi uyandırmak, farkındalığımızı artırmak, titizlikle incelenmiş ve tehdit edilmiş tarihsel gerçekleri hafızamıza kaydedebilmemiz için yazıldı.”
Kitabın her cümlesi alıntı niteliğinde, her cümlesi ders niteliğinde.
İyi ki yazılmış ve iyi ki okumuşum…
Ama keşke Kıbrıs’ta yaşanan vahşet yaşanmasaydı da biz, o yüreği vatan aşkıyla çarpan insanları bambaşka olaylarla anıyor olsaydık.
Kitabımız, bir kadının kalbine gömemediği aşkı için İngiltere’den Kıbrıs’a uzanan yolculuğunu anlatıyor.
Film çekme bahanesiyle Sevgi ve Yiğit’i yanına alarak aşkını ve geride bıraktıklarını arayan bu kadın, sonunda büyük sırlar ve gün yüzüne çıkmamış gerçeklerle karşılaşıyor.
Roman; 1958, 1964 ve 1974 yılları arasında Kıbrıs’ta Türklerin yaşadığı soykırımları, gördükleri işkenceleri, 1974 Barış Harekâtı’nı, Kanlı Noel’i, EOKA terörünü ve daha birçok acı olayı ele alıyor.
Cengiz Topel, Erdoğan Rıfat,Süleyman Uluçamgil, Gülten Tilki Keser, Binbaşı Nihat İlhan ve ailesi, Binbaşı Fehmi Ercan,Zuhal Abla, Ahmet Saravi, eşi Deniz, Matematikçi Osman Nuri, Öğretmen Belgin Hanım, oğlu Doktor Sarp, Terzi Süha, Sümer Öğretmen, Tomris Hanım, Zeynep Öğretmen, kahraman şehit Murat Çavuş, Elena, Ebe Halime, oğlu Samet ve daha niceleri…
Bunlar yalnızca kitapta geçen birkaç isim.
Her biri, vatanı için yüreğini ortaya koymuş, canını vermiş
