"Her ne kadar güzel anılar sunmuş olsa da, yaşamın ona çoğunlukla zalim davrandığını biliyordu. Ama son yirmi adımı yürürken, keşke biraz daha uzasaydı, diye düşünmekten kendini alamadı. Leyla'yı yeniden görebilmeyi, şıngırtılı kahkahasını duyabilmeyi, yıldızlı bir göğün altında, bir kez daha, onunla baş başa çay içip dünden kalan helvayı atıştırabilmeyi nasıl da isterdi. "