Rumeysa
@Aime
Ama hiçbir şey, dünya üzerindeki hiçbir şey umutsuzluğu, sonsuz bir teslimiyeti, yaşarken ölü olmayı bu hareketsizlik kadar, yağan yağmurun altında oturmak, hareket etmemek, hiçbir şey hissetmemek, ayağa kalkıp bir çatının sığınağına birkaç adım atamayacak derecede yorgunluk kadar sarsıcı bir biçimde ifade edemezdi.
Reklam
“Deniz hakkında konuşmayı bilmem. Tek bildiğim beni o anda bütün zorluklarımdan kurtardığı. Ne zaman denize baksam boğulan mutlu bir insana dönüşüyorum.”
Bu albümler bu işe yarıyor, diye düşünüyorum: bizi küçükken mutlu olduğumuza inandırmaya. Bize bir zamanlar ne kadar mutlu olduğumuzu kabullenmek istemediğimizi kanıtlamaya.
“Ne kadar uğraşsak da kaybolmayı beceremediğimiz, kaybolamadığımız anlar vardır. Ve belki de kaybolabildiğimiz zamana özlem duyarız. Bütün sokakların yeni olduğu zamana.”
Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni, Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez. Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini, Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz, Değil mi ki ayaklar altında insan onuru.
Reklam