Akai
@Akai
Puan vermedi·224 syf.·
Beğendi
·2024 5. kitabı
Reklam
Öncelikle pek umduğum gibi bir kitap olmadı. Bir roman değil; yazar orta sınıf bir savaşçıymış, efendisi öldükten sonra inzivaya çekilmiş, inziva sırasında bir katip yazarın düşüncelerini kaleme almış. Dönem hakkında ve Yamamoto'nun düşünceleri ve duydukları hakkında bilgi sahibi oluyoruz.
-Batıl inançlar hat safhada. Savaşta yaralanıyorken atın pisliğini içip sağlıklarına kovuşuyorlar ya da sakinleşmek için tükürüklerini alınlarına, kulaklarına sürüyorlar vs. vs.
-Kadınlara bakış açısını görüyoruz. Kadın dediğin iffetli olmalı, baba evinden asla çıkmamalı, gezmeye, tapınağa gitmemeli. Eğer birden fazla kız çocuğu olmuşsa bir ailenin ilk kız dışındakileri def edilse de olur. Hatta bir alıntı da şöyle bir ifade geçer: ''Yüzüyle gülenler korkaktır, kadınlar öyle güler.''
-Savaşçılık konusuna gelirsek, savaşçılar zihinlerini asla meşgul etmemeli. Sanata ilgi duymaları sakıncalı. Budist öğretilere ilgi duymaları sakıncalı. Ölümü ve yaşamı da düşünmemeleri gerekir. Ölümle ilgili günde sadece bir kez meditasyon yapsalar yeterli ve kendilerini ölüme alıştırmalılardır. Bireysel olmamalılar, sadece efendi var ve efendiye hizmet etmek.
-Kitapta seppuku da oldukça fazla işlenmiş. Edo döneminde savaşmak yasak.
İki kişi arasında kavga çıkar ve biri ölürse diğerinin de kuralları çiğnediği için seppuku yapması emrediliyor. Eğer kavgadan kaçarsa ailesinin adı kötüleniyor, kişi de korkak olarak nitelendiriliyor.
Yine bir hizmetkar uygunsuz bir davranışta bulunursa, efendisi seppuku yapmasını istiyor ancak böyle adlarını temizleyebiliyorlar ve iyi anılabiliyorlar. Eğer yapmazlarsa hem yine de öldürülür hem de ailenin adını lekelerler.
Kişi savaşçı ruhunu ya kavgada ölerek ya da seppuku yaparak dinç tutabiliyor. Kaçmak ya da kaçınmak hoş karşılanan bir eylem değil.
Çatışma
