“Bir Aztek delikanlısının, Arjantinlinin ya da Kübalının Kafka, Rilke ya da Lawrence’e bağlandıklarını görünce öfkelenmemek elden gelmiyor. Gençler ‘saf şiir’ adına daha delikanlıyken yaşlanıyorlar, en basit insanlık görevini unutuyorlar. Savaşmayan kim olursa olsun korkaktır. Geçmişten artakalanlara dönmek ya da düşlerin labirentini araştırmak çağımıza yakışan bir uğraşı değildir.” Pablo Neruda
Bunların deminki dalgınlıklarında, aç canavarların yırtıcılığı yoktu galiba... O dalgınlık, sahiplerini kaybetmiş evcil hayvanların kendi başlarına yiyecek bulamama korkularına daha yakındı.
Kendi değerimizdekilerin ya da kendimizden üstün olanların pisliğini neden pislik saymıyoruz? Biz ancak kendimizden aşağı gördüklerimizin pisliklerinden iğreniyoruz.