Herkesin bu kadar övdüğü kitap ve yazarla ilgili bu yorumu biraz çekinerek yapacagim ama yapmadan duramayacagim.
Sayfa 98-99 yazar bir örnek veriyor kendi yaşadığı anılardan , oğluna kendisinin ve eşinin ayrı ayrı harçlık verdiğini ve bu harçlığı yönetmeyi eşinin nasıl öğrettiğini anlatıyor. Bu çocuk 6 yaşında ülkemizde ailesinden ayrı yaşamayan kaç insanın ayrı bütçesi var ki 6 yaşında ki çocuğumuzun olsun. Bence çocuğa kendi paran demek yerine paramız denmeli neyse benim yapacaklarim önemli değil sonuçta bu konuda uzman değilim ama onların bu yaptığı da uygulanabilir gelmedi bana.
Ülkemizin yurt dışı hayatı ile kıyaslanmasından ayrıca oldum olası nefret ederim bu kitapta da karsilastim bu tarz kıyaslama örneklerle bence yaşam tarzlarimiz bu kadar farklı iken ornek göstermek olası değil.
Çocuklarımızla çevremizle iletişim çok onemli , çocuğumuzla iletişimde kalıp bunu sevgi ile donatarak vermeliyiz tabi ki ama kitabın başında oldukça bahsedilen herkese gülümse de yine hiç onayladigim bir durum. Ne çocuğumun ne de kendimin sokakta hiç tanımadığım birine sadece gecisiyoruz yada göz göze geldik diye gülümsemesini hiç hiç uygun bulmuyorum hele de bu zaman da.