Bruce Davy Jones
@Akoooo
We want breads but roses too.
19 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
4/10
4 günde okudu
·Okunma: 09 Şubat 2026 16:53
·2026 3. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
R.I.P Socrates
Bilme denen şeye susadım durdum hep, içim sorularla dolup taştı sürekli. Yıllar yılı rahmanlara başvurup sorularıma yanıt aradım, Veda'larda yanıt aradım yıllar yılı. Belki sorularımı, dostum Govinda, Kalao kuşuna ya da şempanzeye sorsam, bundan daha kötü, daha aptalca ve daha yararsız bir şey yapmış olmazdım. Hiçbir şey öğrenilemeyeceğini öğrenmek için hayli zaman harcadım ve harcıyorum hâlâ, dostum Govinda; şimdiye kadar öğrendiğim tek şey, hiçbir şey öğrenemeyeceğim oldu.
Uçurtma Avcısı’nı okurken dikkatimi celbeden şeylerden biri de romanın ne söylediğinden çok neyi ısrarla söylemediği oldu. Taliban betimlemeleri son derece sert, hatta yer yer grotesk düzeyde ahlaksızlıklarla örülüyken; Afganistan’ın tarihini altüst eden Sovyet işgali neredeyse silik bir fondan ibaret kalıyor. Ayrıca 11 Eylül sonrası Amerika’nın müdahalesi hiç yaşanmamış gibi, bunu yazar hiç bilmiyormuş gibi. Tabi ki bu bir tarih kitabı değil ama bu tercih, basit bir anlatı sadeleştirmesi olmaktan çok, ideolojik bir kör noktaya işaret ediyor gibi geldi bana.
Taliban, romanda yalnızca baskıcı bir yapı olarak değil; kötülüğün somut bir karşılığı gibi resmediliyor. Eyvallah, tamam. Fakat buna karşılık, aynı topraklarda milyonlarca insanın hayatını belirleyen “Şoravi” işgali ya da Amerikan varlığı, ne ahlaki ne de insani sonuçlarıyla ciddi biçimde sorgulanmıyor. Bu asimetriyi masum bir anlatı tercihi olarak görmekte zorlanıyorum. Çünkü roman, okurun öfkesini belirli bir yöne kanalize ederken, aynı derecede yıkıcı başka aktörleri görünmez kılıyor.
Dahası, romandaki “iyilik” figürlerinin önemli bir kısmının Amerikan kimliğiyle kodlanmış olması da dikkat çekici. Özellikle hayali yetimhane sahibi örneğinde Amerikalı çiftin temiz, güvenli, çocuklara özenle bakan ve karşılıksız iyilik yapan insanlar olarak betimlenmesi, ve genel itibarıyla Batı, vicdanın ve merhametin temsilcisi olarak sahneye çıkarken; yerel ve inançlı figürlerin çoğu ya pasif ya da sorunlu karakterler olarak çiziliyor. Bu durum, romanın evrensel bir insanlık anlatısı olmaktan ziyade, Batılı okurun ahlaki konforunu gözeten bir perspektife yaslandığını düşündürtüyor.
Yazarın gizli ve profesyonel bir şekilde “Amerikan propagandası” yaptığını düşünüyorum. Keza yazarın hayatını inceleyecek olursak bu durumu
Küçük Bir Sorgulama
Uçurtma Avcısı kitabından:
Bana öyle geliyor ki, yaptığı her şey -sokaklardaki yoksulları kollaması, yetimhaneler yaptırması, ihtiyacı olan herkese para dağıtması- bunların hepsi işlediği suçu bağışlatmak, yaptığı hatayı telafi etmek içindi. Emir Can, bence insanın borcunu ödemenin, gerçek kefaretin yolu da budur: Pişmanlığı iyiliğe dönüştürmek, şerden hayır çıkarmak.
Gerçekten böyle midir? Gerçek kefaretin yolu pişmanlığı iyiliğe dönüştürmek midir? Yaptığın hatayı kabullenmek, şan-şöhret ya da nam, ya da “insanlar ne der” diye düşünmeden bunu itiraf edip sonuçlarıyla da yüzleşmek, barışmak daha erdemli değil midir? Çünkü itiraf, insanı iyi görünme ihtimalinden mahrum bırakır; onu savunmasız, çıplak ve sonuçlara açık hale getirir. Bu yüzden ahlaki olarak daha ağır, daha riskli ve daha değerlidir.
Ayrıca pişmanlıkları yüzleşmeden iyiliğe dönüştürmenin; “iyilik” olarak değerlendirilebileceğini sanmam. İyilik, hakikatten kaçmak için yapılan bir araç haline geldiğinde, ahlaki bir eylem olmaktan çıkar; yalnızca suçluluk duygusunu bastıran bir mekanizmaya dönüşür. Böyle bir kişinin “iyilik” yaptığını düşüneceğini de sanmam, her ne kadar dışarıdan öyle görünse de.
Bu olsa olsa ancak; giderek verdiği zevki azalan vicdanı bir mastürbasyondan öte bir şey değildir.Felsefe-Düşünce
Uçurtma Avcısı kitabından:
Bana öyle geliyor ki, yaptığı her şey -sokaklardaki yoksulları kollaması, yetimhaneler yaptırması, ihtiyacı olan herkese para dağıtması- bunların hepsi işlediği suçu bağışlatmak, yaptığı hatayı telafi etmek içindi. Emir Can, bence insanın borcunu ödemenin, gerçek kefaretin yolu da budur: Pişmanlığı iyiliğe dönüştürmek, şerden hayır çıkarmak.
Gerçekten böyle midir? Gerçek kefaretin yolu pişmanlığı iyiliğe dönüştürmek midir? Yaptığın hatayı kabullenmek, şan-şöhret ya da nam, ya da “insanlar ne der” diye düşünmeden bunu itiraf edip sonuçlarıyla da yüzleşmek, barışmak daha erdemli değil midir? Çünkü itiraf, insanı iyi görünme ihtimalinden mahrum bırakır; onu savunmasız, çıplak ve sonuçlara açık hale getirir. Bu yüzden ahlaki olarak daha ağır, daha riskli ve daha değerlidir.
Ayrıca pişmanlıkları yüzleşmeden iyiliğe dönüştürmenin; “iyilik” olarak değerlendirilebileceğini sanmam. İyilik, hakikatten kaçmak için yapılan bir araç haline geldiğinde, ahlaki bir eylem olmaktan çıkar; yalnızca suçluluk duygusunu bastıran bir mekanizmaya dönüşür. Böyle bir kişinin “iyilik” yaptığını düşüneceğini de sanmam, her ne kadar dışarıdan öyle görünse de.
Bu olsa olsa ancak; giderek verdiği zevki azalan vicdanı bir mastürbasyondan öte bir şey değildir.Büyük bir ruh için büyük hiçbir şey yoktur.