Peki kimi sevmeli? Peki kime inanmalı?
Kim bize ihanet etmeyecektir tek?
Kim ölçer bütün işleri, bütün konuşmaları
Hizmet severce bizim arşınımıza göre?
Kim bizim hakkımızda kara çalmalar ekmez?
Kim bizim özenlice titrer üzerimize?
Kim için felaket değildir bizim ayıbımız?
Kim hiçbir zaman bıkmaz usanmaz?
Bir görüntünün, ey, telaşlı arayıcısı,
Harcamadan boş yere emeklerinizi,
Seviniz siz kendi kendinizi,
Şiirlerimin benim saygıdeğer okuyucusu!
Tek şey işte budur değimli olan:
Yok hiçbir şey gerçekte daha saygın bundan.
Mektubu ne kimseye göster ne de ortalarda bırak. En iyisi yırt ve küçük parçalar halinde verandadan avludaki tavuklara at, onlardan sakladığım bir sırrım yok.
Konuştuğumdan farklı yazıyorum, düşündüğümden farklı konuşuyorum, düşünmem gerekenden farklı düşünüyorum ve bu en derin karanlığa kadar böyle sürüp gidiyor.