Kitabın başından ortasına kadar her olay aşırı gerçekçi ve detaylı anlatıldığından kitap zamanla epik bir tona bürünüyor ama sonlara doğru olayların detaysız ve sebepsiz birden cereyan
etmesi aşırı acemice geldi. Anlatıya karşı olan ciddiyetiniz, merakınız ve de duygusal yoğunluğunuzun azalmasına sebep veriyor bu yazış tarzı.“Lazy writing” dedikleri olay bu sanırsam.
Harari’nin bakış açısını ve düşüncelerini gerçekten beğeniyorum,bir nevi ermiş bir insan kendisi. Bir
şeyin eksisi ve artısına değinip yorumu size bırakmayı da biliyor yani sadece olan durumdan bahsediyor. Fakat yine de insanlığa dair olan inancını gözden geçirmesi için haftada 5-10 dakikalığına twitter kullanmasını önermek isterim. İnsanın orospu çocukluğunu hafife alıyoruz kesinlikle.
İnsanın kurduğu sistemin insanı nereye götüreceğine dair yazılmış en iyi iş kanımca bu kitap. Farkında olduğum ama emin olamadığım hususlara dair kafamı berraklaştırdı, çaresiz olduğumuzu da biliyordum ama kıyamet sonrası dünyaları aratmayacak bir sisteme evrileceğimizi ufak bi ihtimal olarak görmekte hata etmişim.
Sosyal demokrat zırvalıkları dışında iyiydi, sosyal demokrat çomarı bi başka oluyo. Onun dışında kitap aynı bir film gibi canlanıyor zihninizde. Zaten iyi yazarlık ve romancılık kitabını film anlatısı gibi hayal ettirilebilirse yeterlidir.
Köylü olmak, bahsedilenleri iyice anlamak ve sanayileşememiş (şehirlileşememiş) bir toplum olmak çok canımı sıkıyor. Bu yüzden bizim edebiyatımızdan özellikle köyün ve Anadolu’nun anlatıldığı romanlardan köşe bucak kaçarım.
