Seni, bambaşka bir evrende, eksiksiz hatırlıyorum.
Burada yapabildiğim tek şey bu çünkü : Hatırlamak.
Bu hatıralar benim geleceğim.
Hatırlarım sensin.
Sen benim geleceğimsin.
Korkunç bir şeydi bu: ne tam diri, ne tam ölü olduğumu hissetmek. Bir canlı cenazeydim artık; ne beni diriler dünyasına bağlayan bir şey vardı, ne de ölümdeki unutmadan, huzurdan yararlandığım.
“Hiç de bir şey söylemek zorunda değilsin,” diyor. “Yapmak zorunda olmadığın bir şey olarak hatırla bunu daima. Çoğu insan sırf bulunmaz bir hiçbir şey söylememe fırsatını kaçırdığı için çok şey kaybetmiştir.”