"Seni şuan tanımıyorum, neden yanımda değilsin, ne zaman gelirsin bilmiyorum ama biraz acele et, bu hayat pek katlanılacak gibi değil artık. Hep yarım kalıyorum, kimsin hiçbir fikrim yok ama eksikliğini hissediyorum."
Affetmeye çalışmayın boşverin.
Herkes her şeyi bilerek, isteyerek hatta gözünüzün içine bakarak yaptı.
Üstelik yaparken utanmadıkları gibi kendilerini iyi sizi kötü ilan ettiler.
"Çok sevdiğin ama geri döndüremeyeğin kişiler,her hatırladığında seni tekrar tekrar terk eder"diyor Tolstoy. Çünkü iyi bir hafıza,en büyük cehennemdir. Hatıralar acı verici şeylerdir çünkü hatıra olmuş şey, muhtemelen bir daha hiç yaşanmayacak kadar uzaktadır.
İnsanlardan bahsediyorum, insanlardan. Onlara alışmayın. Acırsınız, yarım kalırsınız, hayal kırıklığına uğrarsınız, pişman olursunuz. Sonra bırakın başka birine güvenmeyi, sokakta başını okşamak istediğiniz bir kediye bile kalmaz güveniniz. İnsanlara alışmanın bedelini her zaman en ağır şekilde ödersiniz. Seversiniz, sevilmezsiniz, özlersiniz, özlediğiniz tarafından görmezden gelinirsiniz. Değer verirsiniz, değer verdiğinizin hayatında en değersiz olursunuz...