ALİ AKÇA
@AliAKCA19
Oblomov içini çekti.
"Ah, hayat!"
"Ne olmuş hayata?"
"Canımı yakıyor, huzur vermiyor!
Yatsam da uyanmasam. Sonsuza kadar..."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Seven insan Tanrı'nın, Tanrı da onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir.
Dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi , insanlığımızın derecesini öğretir ...
Ne yazık! İnsan niçin vahşilerden daha üstün
hassasiyetlere sahip olmakla övünür ki; bu onları daha kısıtlı varlıklar kılıyor sadece. Dürtülerimiz açlık, susuzluk ve şehvetle sınırlı kalsaydı, neredeyse özgür olurduk; ama şimdi esen her rüzgârla, tesadüfen söylenmiş bir sözle, ya da o sözün anlattığı görüntülerle heyecanlanıyoruz.
An gelip, keder bir gereklilikten ziyade özel bir zevk oluyor; dudaklardaki gülümseme, kutsiyete saygısızlık kabul edilse de, oradan kovulmuyor.