Öğrendim zaten,— geceler boyu
Çıplak toprağa yasladım yüzümü dünyada,
Toza ve küle buladım başımı; aşağılanmayı
Tanıdım her yönüyle, kendi
Ümitsizliğime boyun eğdim, diz çöktüm
Kendi kaderimin önünde.
Ve kenara çekildi; yaralı bir hayvan gibi
Çukurdaki ağaçların altına doğru süründü;
Orada, diğerleri eğlenip coşarken,
Kendi karanlığında gizlendi, sonra kalktı ve yürüdü
Kalbinde hayatı boyunca taşıyacağı özlemle.
Burada olmak muhteşem. Siz de bilirdiniz kızlar, siz de,
Sadece görünüşte mahrumdunuz her şeyden sizler,
dibe vuranlar,
en berbat sokaklarında şehirlerin, çürüyenler ya da kopup gitmeye açık olanlar.
Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adını bile duymamış
Tanrı 'nın işine bakın.
Geceyi gündüzü biliyor
Dört mevsimi, rüzgarı, karı
Ay ışığına bayılıyor
Ama kötülemiyor karanlığı.
Ona bir kitap vereceğim
Rahatını kaçırmak için
Bir öğrenegörsün aşkı
Ağacı o vakit seyredin.