Alper Turgay
@AlperTC
Aylak Adam
Lisans
Balıkesir - İstanbul
Ayvalık, 8 Haziran 1986
2276 okur puanıKasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Mezarlığa Hoş Geldiniz
Romanın türü klasik anlamda bir polisiye değil; ortada çözülecek bir cinayet ya da adım adım ilerleyen bir gizem yok. Daha çok ideoloji üzerine kurulu, belirli bir dönemin tarihini edebiyatla yoğurarak anlatan bir metin. Ana omurgasını da romanda “mezarlık protokolleri” diye anılan, gerçekte ise 
Siyon Liderlerinin Protokolleri üzerine kurulu yapı oluşturuyor(okumak isteyenler için, daha önce yazdığım Siyon Liderlerinin Protokolleri incelemesinin linkini buraya bırakıyorum #296381749). Eco bunu bilinçli bir tercihle yapıyor.
Burada özellikle güvenilmez anlatıcı tekniğini kullanıyor. Okuduğun kişinin zihnine güvenemiyorsun; anlatıcı sana sürekli kaygan bir zemin sunuyor. Bu bir hata değil, doğrudan kurgu stratejisi. Metin, seni sağlam bir zeminde yürütmek yerine bilinçli olarak şüphe üretmek için tasarlanmış.
Kitabın içinde son derece yoğun bir tarihsel arka plan var. 19. yüzyıl Avrupa’sı: devrimler, gizli cemiyet paranoyası, masonluk tartışmaları, Katolik karşı-devrim literatürü… Eco gerçek tarihsel kişilerle ilerlerken aynı zamanda dönemin zihinsel çamurunu da gösteriyor. Sadece olayları değil, o olayları mümkün kılan düşünce iklimini veriyor. Bu alanlara ilgisi olmayan ya da merakı bulunmayan bir okur, metnin içinde araştırma yapmaya çalışırken kolayca boğulabilir. “Hikâyeyi alayım, akıp gitsin” denilecek bir işleyiş yok.
Karakterimiz Simonini. Taklitçi, sahtekâr, belge uydurucu, kimlikleri karıştıran biri. Roman boyunca komplo metinleri üretir; gerçekliği manipüle eden bir figürdür. Çocukluğundan gelen takıntılarla beslenen, neredeyse yalnızca nefret üzerinden var olan, çift karakterli bir kişiliği takip ederiz. Bu yüzden konuya aşina olmayanlar için en tehlikeli karışım burada ortaya çıkar: bütünüyle uydurma olan değil, yarısı doğru olandır.
“Gerçek ne?” sorusu romanın içinde
Siyon Liderlerinin Protokolleri üzerine kurulu yapı oluşturuyor(okumak isteyenler için, daha önce yazdığım Siyon Liderlerinin Protokolleri incelemesinin linkini buraya bırakıyorum #296381749). Eco bunu bilinçli bir tercihle yapıyor.
Burada özellikle güvenilmez anlatıcı tekniğini kullanıyor. Okuduğun kişinin zihnine güvenemiyorsun; anlatıcı sana sürekli kaygan bir zemin sunuyor. Bu bir hata değil, doğrudan kurgu stratejisi. Metin, seni sağlam bir zeminde yürütmek yerine bilinçli olarak şüphe üretmek için tasarlanmış.
Kitabın içinde son derece yoğun bir tarihsel arka plan var. 19. yüzyıl Avrupa’sı: devrimler, gizli cemiyet paranoyası, masonluk tartışmaları, Katolik karşı-devrim literatürü… Eco gerçek tarihsel kişilerle ilerlerken aynı zamanda dönemin zihinsel çamurunu da gösteriyor. Sadece olayları değil, o olayları mümkün kılan düşünce iklimini veriyor. Bu alanlara ilgisi olmayan ya da merakı bulunmayan bir okur, metnin içinde araştırma yapmaya çalışırken kolayca boğulabilir. “Hikâyeyi alayım, akıp gitsin” denilecek bir işleyiş yok.
Karakterimiz Simonini. Taklitçi, sahtekâr, belge uydurucu, kimlikleri karıştıran biri. Roman boyunca komplo metinleri üretir; gerçekliği manipüle eden bir figürdür. Çocukluğundan gelen takıntılarla beslenen, neredeyse yalnızca nefret üzerinden var olan, çift karakterli bir kişiliği takip ederiz. Bu yüzden konuya aşina olmayanlar için en tehlikeli karışım burada ortaya çıkar: bütünüyle uydurma olan değil, yarısı doğru olandır.
“Gerçek ne?” sorusu romanın içindeReklam
“Böyleyim ve böyle olmaya mahkûmum. Hep hayalperest, karanlık, kasvetli, hırçın olacağım. Artık otuz yaşındayım, sevmediğim bir dünyadan kopabilmek için şimdiye dek hep savaşlara girdim. Bu nedenle henüz müsvedde halinde olan romanımı evimde bıraktım. Onun basıldığını görebilmek isterim ama tutmam gereken bu pis hesaplar yüzünden onunla ilgilenemiyorum. Hırslı olsaydım, hazlara düşkün olsaydım... En azından kötü yürekli olsaydım... En azından Bixio gibi. Yok işte. Hâlâ çocuk ruhluyum, sadece günü yaşıyorum, kımıldamak için hareket etmeyi, soluk almak için havayı seviyorum. Ölmek için öleceğim... Ve her şey bitecek.”
Odi ergo sum: (Latince) “Nefret ediyorum, o halde varım.”
Reklam