Anta Lena
@Antalena
Kalıplardan sıyrılıp özgürleşmenin mutluluk olduğunu anlayalı çok oldu. Okurum, seyahat ederim ve yaşarım.
Reklam
Kalıpların dışında bir polisiye
Adına, konusuna bakıp bir polisiye roman okuyacağınız zannetmeyin. Evet bir cinayet var, cinayetin peşinde jandarma var, şüpheliler var, sorgular da var ama buna rağmen kabul edilebilir anlamda bir polisiye değil. Ne mi? Bir novella; tek bir olay ve bir asker karakterine odaklanan, yoğun ve akıcı bir anlatı.
Bir başka ilginç nokta da yazarın merkeze aldığı Lituma, eserin asıl karakteri değil, asıl karakter olan Teğmen Silva’nın yardımcısı olan bir er, esasında olayların başlangıcında, gelişiminde ve çözülmesinde pek rolü yok. Yazar, baş karakter olan Silva yerine er Lituma’yı merkeze almış, Lituma’nın gözünden olaylara bakmış ama her şey Silva etrafında dönmüş, değişik bir anlatım.
Silva değişik bir karakter, eğer bir novella olmasaydı unutulmayacak roman karakterleri arasına girebilirdi. Argo konuşan, sözünü sakınmayan, kurnaz biri, kasabanın tombul kadınlarından birine deli gibi âşık, saklamıyor da, aşktan alev alev yandığını her yerde ulu orta konuşuyor, üstelik kadın evli.
Silva aynı zamanda acayip bir sorgu memuru. Tilki gibi karşısındakinin duruşuna göre taktik almayı iyi biliyor. Sarhoşla sarhoş, köylüyle köylü, kodamanla kodaman gibi konuşma becerisi sayesinde delil toplamada üstüne yok. Yazara bu noktada hayran olmamak elde değil, keza diyaloglar büyük bir ustalığın ve kabiliyetin eseri.
Teğmen Silva’nın cinayetin baş şüphelisi Pilot Dufo’yu zil zurna sarhoş yakalayıp, ağzından birkaç laf almak için girdiği cambazlıklar, attığı taklalar okuyana M. Vargas Llosa gerçekten büyük yazar dedirtiyor. Ne diyalogdu! Bu arada çevirmenin de hakkını yememek lazım, eserin aslı nasıldır bilmiyorum ama kullanılan argolar öyle yerli yerinde ki, çeviride sırıtmıyor hatta cuk diye oturuyor.
Daha önce Vargas Llosa’nın pek çok romanını okumuş biri olarak bunu elbette o
İki nüfuslu uzak adanın hikayesi.
Antartika’ya yakın, medeniyete uzak küçücük bir ada. Gemi yolları üzerinde değil, yılda sadece bir kere gemi uğruyor o da her yıl değişen bir meteoroloji uzmanı getirip eskisini geri götürmek için. İşte bu roman adaya yeni gönderilen meteoroloji uzmanının hikâyesini anlatıyor. Ortada eski meteoroloji uzmanı yok, sadece onun berbat olmuş eski kulübesi var. Bir de bir fener var ve kaçık bir fenerci. Ada öyle küçük ki, aramalara rağmen eski meteoroloji uzamanı bulunamıyor, fenerin kafadan kontak bekçisi de konuşmuyor ve gemi kaptanı yeni uzmanı orada bırakarak geri dönüyor.
Ve hepi topu iki kişinin yaşadığı adada tuhaf günler başlıyor.
Meteroloji uzmanımız ilk gecesinde kulübesine saldıran insanımsı deniz canavarlarıyla tanışıyor. O gece canını zor kurtarınca ertesi sabah soluğu fenerde alıyor ve tehlikeye karşı neden uyarmadığı konusunda adama hesap soruyor, baştan da söylediğimiz gibi adam çılgın bir kaçık. Hiç umursamıyor. Meteoroloji uzmanının, kulübenin emniyetsiz olduğunu, fenerde kalması gerektiğini söylemesini de umursamıyor ve reddediyor.
Uzman genç ve akıllı biri, ikinci gecesinde de canavarları püskürtüyor ama kısıtlı cephanesiyle bunun ne kadar süreceği konusunda şüpheli. Fenere taşınması gerek. Sonunda yolunu buluyor, keza fenerdeki kaçık, dişi deniz canavarlarından birini ehlîleştirmiş ve onu kölesi haline getirmiş. Kaçığa işlerinde yardım ediyor, su taşıyor, odun topluyor ve adamın cinsel ihtiyaçlarını gideriyor. Bunu kısa sürede fark eden meteoroloji uzmanı o gün büyük fırsatı yakalıyor ve su kaynağına gelen fenercinin canavarını rehin alıyor ve kölesini serbest bırakma karşılığında fenere taşınmasına izin vermesini istiyor.
Nihayetinde fenerde üç kişilik bir yaşam başlıyor; meteoroloji uzmanı, kaçık fenerci ve köleleştirilmiş dişi canavar. Bu arada
