Anta Lena
@Antalena
Kalıplardan sıyrılıp özgürleşmenin mutluluk olduğunu anlayalı çok oldu. Okurum, seyahat ederim ve yaşarım.
Kitabın başından bir paragraf:
O soğuk yağmurlu gecenin sabaha uzanan saatlerinde, onun fersiz gözlerini usulca örten yoktu. Kendini oturduğu koltuğa usulca bırakıvermişti. Çocukça bir küs işareti gibi birbiri üstüne binmiş parmaklarını açan, kuş gibi hafiflemiş kollarını iki yana koyan yoktu. İçinde acı çeken ruh süzülerek dışarı çıktı. Pek az kalpte sevgiyle yad edilecek bir iz bırakmış, çarpıntılı bir ömrün sonuna geldi, huzura kavuştu.
Bu paragrafın dilinde küçük bir değişiklik yapalım:
O soğuk yağmurlu gecenin sabaha uzanan saatlerinde, onun fersiz gözlerini usulca örten olmadı. Kendini oturduğu koltuğa usulca bırakıvermişti. Çocukça bir küs işareti gibi birbiri üstüne binmiş parmaklarını açan, kuş gibi hafiflemiş kollarını iki yana koyan da olmadı. İçinde acı çeken ruh süzülerek dışarı çıktı. Pek az kalpte sevgiyle yad edilecek bir iz bırakmış, çarpıntılı bir ömrün sonuna gelmişti, huzura kavuştu.
Bu basit değişikliğin verdiği edebi havaya ne diyorsunuz? Popüler olması bizim için yeterli, demeye devam mı?
Reklam
Şu metnin orijinal halini merak ettim :) İyi çeviri.
Ona göre İngilizce, kendi anadilinde bulunmayan r,d,ş gibi vurgularla, peltek telaffuz edilen hecelerle ve bazı tuhaf sesli harflerle dolu, dangul dungul konuşulan bir dildi. Fanfinfon da fanfiri fon fon, çançinçon da dandiri dan dun. Buralarda bi'şeysiz az şey varmışmış. Ağacın bi'şiysi bi'şeye yarıyormuş falan. Altın bi'şiyi bi'şiyle çıkaracakmışsın. Ahbabı bi'şiymiş falan filan. Falancayı yaparken bi'şiy eklersen bilmemne oluyormuşmuş. Bi'şeyin bi'şiyi çoksa bi'şeye zararmış. Bi'şiyin yoksa ayva yeniyormuş. Bi'şiy azken yapınca, başka bi'şiy olmuyo muymuş neymiş. Bi'şiyle bi'şiy yapınca bi'şiy olmuyormuş. Yağmur yağmış, bi'şiy bi'şiy olmuş. Bi'şiy almak için bi'şiy bi'şiy yapcakmışın. Lagada lugada dırdır da vırvır.
İlgi çekici bir konu, etkileyici bir hikaye. New York'a gitmek için yola çıkan iki kardeşten yanlış gemiye binen ve hayattaki dek desteği abisini kaybeden İsveçli Hakan'ın New York yerine San Francisco'ya ayak basması ve abisini bulmak uğruna koca Amerika kıtasını boydan boya kat etme hikayesi.
İskoçyalı bir ailenin Hakan'a sahip çıkması, çölde altın aramaya başlamaları, sonra zengin bir dulun eline düşüp onun istismarına uğraması, kaçması ve çölde tek başına yol alması, bu sırada başına bin bir olay gelirken asla New York'a ulaşma ve abisini bulma umudunu kaybetmemesi...
Gördüğünüz gibi insanı saran, merak uyandıran bir hikâye öyle değil mi?
Hayır, konunun onca ilginçliğine rağmen okur olayların içine giremiyor, kendini veremiyor. Anlatımda bir hantallık, bir ağırlık, bir soğukluk var. Çeviriden mi acaba diye düşündüm, ne var ki aynı yazarın daha önce okuduğum ve çevirisine hayran kaldığım 'Güven' adlı romanın çevirmenin aynı kişi olması bu tereddüdümü bitirdi, çeviri kusuru olamayacağına karar verdim. Üstelik çevirinin bazı bölümlerde kitaba katkı sağladığını da sezdim.
Bir de bu roman 2018 Pulitzer Kurgu Ödülü finalisti olmuş. Nasıl yani dedim kendi kendime. Yazarın diğer eseri, Güven, konusuyla, kurgusuyla, diliyle ve çevirisiyle muhteşem bir romandı fakat bu değil.
Özetle; evet iyi bir konu iyi bir kurgu ama yavan bir anlatım. Okuyup okumama tercihi size kalmış.
Reklam