Yazar:
Hernan Diaz
Çevirmen:
Kerem Sanatel
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Uzaklarda / Hernan Diaz
Bir yol hikayesi, belki de yolculuk, arayış belki kim bilir. Görünenin çok ötesinin ardına düşünülen bir hikaye. Kardeşlik, aile bağları bir yanda; köleler ve efendiler diğer yanda. Şefkat ve vahşet; merhamet ve şiddet iç içe.
Çöller, denizler aşıldı; dağlar dağlara kavuştu ama Hâkan’in ne yolu bitti ne de arayışı.
Hâkan’in fonetiği şahin olunca kapak da çok anlamlı geldi.
Herman Diaz Pen/ Faulkner Ödülü’ne aday gösterilen, Whiting Ödülü’nü kazanan ve yayımlandığı yıl en iyi on kitap arasına giren ilk romanı “Uzaklarda” ile Pulitzer Kurgu Ödülü finalisti olurken 2022’de ikinci romanı “Trust” ile Pulitzer’i göğüsledi. En kısa zamanda dilimize çevrilir umarım.
Çok güzeldi,hüzünlü bir atmosferde heyecan hiç düşmedi. Kötüler çoktu evet ama umudu temsilen iyiler de çok güçlü bir profildeydi. Yine evrimi destekleyen görüşlerle ilgili bölümler şahaneydi. Biyoloji bilimini yücelten bölümlerde mest oldum. Ancak son okumada gözden kaçan hatalar, aynı cümlelerin tekrarları (özellikle 200’lerden sonra üç farklı bölümde ) okuma zevkime gölge düşürdü maalesef; ama sonraki baskılarda düzeleceğini düşünerek “Uzaklarda”yı tüm kitapseverlere içtenlikle tavsiye ederim.
Mutlu bir gün olsun
#alıntılarım
“Bütün açık gözle rüya görenler gibi, hayal kırıklığı ile hakikati birbirine karıştırmışım.”
“… giden asla geri gelmez ama yok olup gitmez de.”
“Tabiatı tanımak varoluşu anlamak demektir; bunu bilir, bunu söylerim hep. Bunu başarmak içinse, varlıkların aralıksız söylevine kulak vermeye mecburuz. Varoluş coşkusuna daha iyi iştirak etmek içinse, onlardan duyduklarımızı anlamlandırmayı en yüce vazifemiz edinmeliyiz.”
#tavsiye
#uzaklarda #hermandiaz #pulitzerkurguödülüfinalisti #ithakimodern
@ithakiyayinlari
@birdahaoku
#birdahaoku
Bitmesini hiç istemediğim bir kitap daha.
Hakan adlı İsveçli karakterimizin yanlış gemiye binip abisini kaybetmesiyle başlayan macerasını okuyoruz.
Yıllar süren yolculuk, yaşanan bambaşka maceralar, kazanılan , kaybedilen insanlar,
Evsizlik, sürekli seyahat halinde ve sürekli tetikte olmak, okurken sizi bütünüyle içine alacak bir hikayeye sürüklüyor.
Okurken Hakanın her macerasını ben de yaşadım diyebilirim.
"Huckleberry Finn' i Cormac McCarthy yazmış gibi."İnceleme
İnceleme sayılmaz yazacaklarım; sadece bir kaç cümleyle kitabın bende bıraktığı etkiyi anlatmak istiyorum:)
2018 Pulitzer kurgu ödülü finalistiymiş kitap, ödülü neden alamadığını merak ediyorum. Çünkü uzun zamandır okuduğum en sürükleyici hikayeydi. Ana karakter Håkan' in yolculuğunun her noktasında kendimi ona eşlik ediyormuş gibi hissettim. İfade edilen duyguyu yaşayarak okuyabildiğim kitapların yeri ayrı bende. Uzaklarda da böyle bir kitaptı. Bir yandan sonunu merak edip bitsin istedim bir yandan da hiç bitmesin.
Kısacası, okumanızı tavsiye ederim :)))
Uzaklarda, Hernan Diaz'ın sade ama derinlikli anlatımıyla öne çıkan, klasik “Vahşi Batı” hikâyelerini ters yüz eden bir roman.
Romanın merkezinde yer alan Håkan Söderström, İsveç’ten kardeşiyle birlikte Amerika’ya göç etmek üzere yola çıkar. Ancak daha yolculuğun başında ayrı düşen kardeşlerden Håkan, kendini hiç bilmediği bir coğrafyada, tek başına bulur. Dilini bilmediği, kurallarını anlamadığı bu yeni dünyada hayatta kalmaya çalışırken, sürekli doğuya—kardeşine ulaşmaya—gitmek ister. Ancak yanlış yönlere savrulur, çölde, dağlarda, ormanlarda sürüklenir. Bu yolculuk boyunca açlık, yalnızlık, şiddet ve yabancılık duygusuyla mücadele eder. Zamanla hakkında efsaneler uydurulan, “dev adam” gibi görülen bir figüre dönüşür; fakat iç dünyasında hâlâ kaybolmuş bir kardeş ve ait olamama hissi vardır.
“Uzaklarda”, aslında bir macera romanı gibi başlasa da çok daha derin bir yalnızlık ve yabancılık hikâyesine dönüştü. Diaz’ın dili son derece sade, duru ve şiirsel. Betimlemeler abartıya kaçmadan güçlü bir atmosfer ile bize aktarılıyor. Özellikle doğa tasvirleri, karakterin içsel yalnızlığıyla paralel ilerliyor. Diyalogların azlığı, metnin sessizliğini ve Håkan’ın içe kapanıklığını daha da belirgin kılıyor.
Romanın en çarpıcı yönlerinden biri, “Amerikan Rüyası” anlatısını tersine çevirmesidir. Håkan için Amerika bir fırsatlar ülkesi değil; anlaşılmaz, acımasız ve yönsüz bir yerdir. Bu da okuyucuya, göç, aidiyet ve kimlik üzerine güçlü bir sorgulama sunar. Aynı zamanda insanın anlam arayışı, yönünü kaybetmesi ve dünyada bir yer bulamaması gibi evrensel temaları da işler.
Kısacası “Uzaklarda”, büyük olaylardan çok derin duyguların romanı oldu benim için. Gürültüsüz ama etkileyici, sade ama sarsıcı bir hikâye. Okuyana, bir insanın dünyada gerçekten “yerini bulmasının” ne kadar zor
Merhaba, son zamanlarda okuduğum en etkileyici kitaplardan biri olduğunu ve aldığı ödülü gerçekten hak ettiğini söyleyebilirim.
Uzaklarda, İsveçli iki kardeşin yolculuğuyla başlıyor; ancak bu yolculuk sırasında yaşanan ayrılıkla birlikte, asıl olarak Håkan’ın hikâyesini okuyoruz. Bir gemi yolculuğu sırasında ağabeyini kaybeden Håkan’ın, Amerika’ya uzanan uzun ve zorlu yolculuğuna tanıklık ediyoruz. Bu süreçte başına gelen olaylar, romanın temelini oluşturuyor.
Deniz yolculuğunun ardından uçsuz bucaksız çöllerde geçen bu yolculukta Håkan, hem hayatta kalma mücadelesi veriyor hem de yaptığı iyiliklerle zamanla unutulmaz bir isme dönüşüyor. Bazı insanlar onu çok iyi biri olarak görürken, bazıları ise kötü biri olduğuna inanıyor. Oysa Håkan, tüm bu yanlış anlaşılmalara rağmen iyilik yapmaya ve hayatta kalmaya devam ediyor. Başına gelen olayların çoğu, karşılaştığı insanların yaşananları başkalarına farklı şekillerde aktarmasından kaynaklanıyor ve bu durum Håkan’ı bölgede tanınan, hatta aranan bir figür hâline getiriyor.
Uzun yolculukları ve yaşadığı maceraları okurken zaman zaman Gulliver’in Gezileri ve Robinson Crusoe’yu anımsadım; ancak Uzaklarda, benim için çok daha etkileyici bir okuma oldu.
Bu yolculukta o kadar çok yol gidiyor ki, her geçtiği çölde Amerika’ya ulaştığını düşünse de zamanla dünyanın etrafında birkaç tur attığını sanmaya başlıyor. Peki, Håkan hayalini kurduğu Amerika’ya gerçekten ulaşıyor mu?
Tavsiye ederim.
'Uzaklarda’; Arjantin asıllı Amerikalı yazar Hernan Diaz’ın Pen/Faulkner Ödülü’ne aday gösterilen, Whiting Ödülü’nü kazanan, Publishers Weekly tarafından yayımlandığı yılın en iyi on kitabı arasında gösterilen ilk romanı.
Yazar konusu 19. yüzyılın ortalarında geçen kitabın yazımını 6 yılda tamamlamış ve 2017 yılında yayınlanmış. Kitap yakın bir tarihte yazılmasına rağmen bana hem kurgusu hem de yazım dilinden dolayı sanki gerçekten de 19. yüzyılda yazılmış bir roman izlenimi bıraktı Hatta doğa ile mücadele kısımlarını okurken bir Jack London kitabı okuyormuş gibi hissettim.
Kahramanımız Hakan’ın insanlarla ve doğa ile mücadelesi çok heyecan verici ve sürükleyici bir şekilde anlatılmış. Fakat bu tanımlamamdan bir macera romanı olduğu izlenimi uyanmamalı. Kitap da bundan çok fazlası var. Göçmenlik, aidiyetsizlik, teslimiyet…
Kitap baştan sona oldukça sürükleyici idi fakat son sayfalarda bazı tekrarlanan kısımlar vardı. Hatta bazı cümleler bire birdi. Buradan Hernan Diaz’a sormak istiyorum. Neden?
Yazar yazdığı ikinci kitabı olan 'Trust’ ile 2022 yılında Kirkus Ödülü’nü ve 2023 yılında kurgu alanında Pulitzer Ödülü’nü kazanmış. Umarım diğer kitabı da dilimize çevrilir. Burada da @ithakimodern e sormak istiyorum. Ne zaman okuyabiliriz?
On dokuzuncu yüzyılda, İsveç’li Håkan Söderström henüz çocukken New York’a birlikte gideceği abisi Linus’u kaybeder Portsmouth limanında. Linus’u bulamayan Håkan Amerikaya gittiği söylenen bir gemide bulur kendini fakat burada Linus’u bulamadığı gibi geminin New York değil California’ya gitmesiyle kendini Amerika’nın batısında bulur. Artık tek amacı vardır Amerika’nın doğusuna gidip kardeşini bulmak. Bu yolculukta her türlü insan çıkar karşısına bazılarının büyük iyiliğini görür; geri kalanlar ise büyük trajediler yaşamasına sebep olur. Çektiği acılar ve karşılaştığı zorluklarla devleşen Håkan, gittikçe yalnızlaşır ve bir efsane haline gelir. Adının isveççe telaffuzu- Hauken- Hawken gibi anlaşılan Håkan, Şahin lakabıyla herkesin korktuğu bir dev olur Amerika’da. Hem doğanın hem insanların eziyetiyle büyür ve yıllar geçirir yollarda.
Özellikle romanın başlarında dilini bilmediği bir ülkede, etrafında dönen sohbetleri anlayamıyor Håkan ve roman sessiz film gibi devam ediyor bir süre. Uzaklarda hem yalnızlığın hem de masum bir çocuğun acılı büyüme romanı. Hikaye benim ilgi alanımın çok uzağında olsa da Håkan Söderström’ü çok çok sevdim ben. Hernan Diaz henüz iki yaşındayken ailesi politik sebeplerle Arjantin’den İsveç’e göçmüş. Yazarın büyüse de masum ve saf kalan İsveçli bir çocuk üzerinden göçü anlatmasını sembolik ve etkileyici buldum.
Uzaklarda, Hernan Diaz'ın alıştımız Vahşi Batı hikayelerinden çok farklı bir romanı. Bu kitapta esas anlatılmak istenen yabancılık ve ait olamama hissi.
İnsan bazen sadece dilini bilmediği yerde değil, hayatın içinde de 'yabancı" kalabiliyor. Ne kadar yol alırsan al, içindeki uzaklık hep seninle geliyor.
Kitap çok sakin ilerliyor. Zaman zaman ağır akabiliyor, fakat insana dair verdiği duygular oldukça güçlü. Bunu analiz ederek okunduğunda karakterin yaşadığı olaylara karşı duygu noksanlığı anlam kazanıyor.
Kitabın başlarında bir başarı yolculuğu, bir varış hikayesi okuyacağımı düşünürken sonlarına doğru anladım ki; bu kitap bir yere varma hikayesi değil; hiçbir yere ait hissedememenin hikayesi.
Bittiğinde aklımda olaylar değil, sadece yalnızlık duygusu kaldı.
Keyifli okumalar.
Vahşi Batı'da bir yolculuk, bir yaşam serüveni
Ne alaka bilmiyorum ama damağımda "Yüzyıllık Yalnızlık" ile aynı tadı bıraktı. Hayatın olağan akışı içine yedirilmiş hayaletler filan yok ama büyülü gerçeklik hissi var sanırım. Abisine kavuşacak mı diye okudum en başta ama sonra Hákanla birlikte benimde hevesim ve beklentim kayboldu ve sanki zaman aktı. Başlarda gerçek bir eski Amerika kırsalında bir hayatta kalma yolculuğuydu hatta bana bir bilgisayar oyunu hissi verdi ama sonra bir şekil değiştirdi. İmgeleri sevdim, karakterle bağ kurmayı yazar son derece kolaylaştırmıştı. Tıpkı Şahin'in yolculuğu gibi uzun, yorucu, öğretici ve nihai olduğu için rahatlatıcı bir yolculuktu. Çok sürükleyici değildi özellikle başlarda ama nihayetinde yazarın diğer romanını okumak için büyük heves duymama sebep oldu.
Kitap, tek başına yola çıkan bir adamın hayatta kalma mücadelesini anlatırken aslında sadece bir yolculuğu değil, bir insanın iç dünyasını da keşfetmemizi sağlıyor. Diaz, çok süslü bir dil kullanmıyor ama kelimelerindeki sadelik, hikayenin sert doğasıyla çok güzel bir uyum yakalamış. Bu yalınlık, zaman zaman hikayeyi biraz ağır ilerletiyor. İnsan, doğayla olduğu kadar kendiyle de savaşmak zorunda ve Diaz bunu oldukça iyi hissettirmiş. Fakat bazı bölümlerde anlatım fazla uzatıldığı için tempo bir hayli düşüyor.
