Yarım saat içerisinde bitirdiğim ve zaman kaybı olduğunu düşündüğüm bir kitap oldu. Nihan Kaya'nın İyi Toplum Yoktur kitabına ne kadar bayıldıysam bunu da o kadar sevmedim. Üçlemenin son kitabı. Kısacık hemen bitiriyorsunuz. Çoğu sayfa çocuklar için yazılmış. Her sayfada kısa bir hikaye mevcut ve o hikayeler üzerinden çocuk hakları anlatılıyor aslında. Her sayfasında neredeyse yok artık, bu kadar da olmaz ama canım şeklinde ilerledim. Herkes çocuk odaklı düşünmek zorunda mı bunu da sorguladım. Neredeyse benim inandığım, doğru bildiğim, olması gerektiğini düşündüğüm ne varsa hepsinin tersini söylüyor. Belki de bu yüzden beğenmemişimdir. Üçlemenin bir parçası ama diğerlerini okumadan bu okunmaz diyemem. Bu da bir parçası. Çocuk yetiştirmenin ne kadar zor olduğunu bilen her bireyin özellikle de ebeveynlerin benim tepkilerimi vereceklerine emin gibiyim
Dünyada ne kadar güzel şey görsem elbette senin bir yerine benzetirim. Sonra gördüğüm şeyin her tarafında bir kusur bulurum. O da gözümden düşer , yine yalnız sen kalırsın.
"Başkaları" diye bir endişeniz olduğu zaman, o "başkası"nın ya da genel olarak "başkaları"nın seviyesinin, bütün gün dükkanının önündeki bir iskemlede oturup gelip geçeni seyreden bakkal Hasan Efendi ya da dedikodudan başka pek bir işi olmayan Ayşe Teyze olduğunu hatırlayın.