Annesi tarafından yıllar boyunca bir odada kapalı tutulan, zihinsel ve duygusal olarak çocuklukta donmuş Bubby’nin hikayesini anlatır. Annesi, dış dünyanın zehirli olduğu yalanıyla onu toplumdan izole eder ve bu süreçte Bubby hem psikolojik hem de cinsel istismara maruz kalır. Eve annenin eski sevgilisinin gelmesiyle kapalı ve şiddet yüklü düzen sarsılır. Bubby, annesini ve onun sevgilisini öldürdükten sonra ilk kez dış dünyaya çıkar ve daha önce hiç temas etmediği toplumsal gerçeklikle yüzleşir. Film, Bubby’nin bu travmatik doğum sonrası dünyayla kurduğu tuhaf ve sarsıcı ilişkiyi merkezine alır.
Film ensest, izolasyon ve dilin kötüye kullanımı üzerinden, bir insanın nasıl sağlıklı bir özne olamadığını gösterir. Bubby’nin hayatında baba figürü yoktur; anne hem sevgi nesnesi hem de otorite olarak tek başına yer alır. Bu durum, Freud’un tarif ettiği şekilde, çocuğun sınırları öğrenmesini ve suçluluk duygusunun gelişmesini engeller. Yani Bubby için yasak hiç kurulmaz.
Rahatsız edici, grotesk, hatta iğrenç ama aynı zamanda kalbi paramparça eden bir film. Bubby bir canavar değil, dünyanın ona öğrettiklerinin yansıması.
Bir akşam yemeği için arkadaşlarınızla aynı masaya oturursunuz. Sonra bir anda elektrikler kesilir ve mumlar yakılır. Dışarı baktığınızda bütün mahallenin karanlığa gömüldüğünü, yalnızca tek bir evde ışık olduğunu fark edersiniz. Merak edip eve gitmeye karar verirsiniz. O eve yaklaştığınızda asıl sarsıcı olanla karşılaşırsınız: İçeride, size tıpatıp benzeyen insanlar, aynı masada, aynı cümleleri kurarak oturmaktadır. Aynı bedenler, aynı ilişkiler, aynı an… Ama onlar siz olamazsınız; çünkü “asıl” siz dışarıdasınızdır. Film tam da bu noktada kimliğin, öznenin ve gerçekliğin altını oymaya başlar. Her dışarı çıkışta başka bir olasılık evrenine geçilir.
Coherence, sonsuz olasılıklar evreninde insanın kendi seçimleriyle nasıl farklı sonuçlar ürettiğini gösterirken, zihnin hiç susmayan o sorusunu da tetikler: “Başka türlü kararlar alsaydım, bugün hayatım bambaşka olur muydu?”.Burada trajedi, büyük felaketlerde değil, küçük tercihlerin yarattığı kırılmalarda gizlidir.
Kuantum fiziği, paralel evrenler, Schrödinger'in kedisi, görelilik kuramı , eşevrelilik ile ilgili insanı düşünmeye ve belirsizliğe sürükleyen bana göre çok iyi bir film.
Son derece düşük bir bütçeyle, büyük ölçüde doğaçlamaya dayanan oyunculuklarla çekilmiş olmasına rağmen Coherence, zekice yapılmış işlerden biri. Coherence yalnızca bir bilimkurgu değil; insanın kendi hayatına, kaçırılmış ihtimallere ve asla bilemeyeceği versiyonlarına bakma cesaretini talep eden bir film.
+1
Milli duruş, gücü mazluma karşı değil, zulme karşı konumlandırabilmektir. Acı nerede yaşanıyorsa, insan olanın kalbi oraya bakmalıdır.
Silva
@XXIII
·İnsanlığımızla var olalım, insan kalalım. Hem neyimiz kaldı başka?
Sessizliği kuşanıp vahşete yüz çevirmemeli.
Dünyanın tüm halkları özgür olana dek rahat yok bize.