Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki, her boş anı yokluğuyla dolduruyor.
Çiçekler aslında ölülerin gizli periskopları değil midir? Acaba ölüler dünyayı toprağın altında çiçeklerin saplarından mı izlerler?
-Doğru ya da yanlış yoktur. İhtiyaçlarımıza göre davranırız.
+neymiş onlar?
-Seninki yaşamak ve bir hayat yaratmak için duyulan lanet bir istek.
+Ya seninki?
-Benimki ölmek. Taş gibi ölü olmak.
