Argeş Temel
@Argeso
Beşinci Şarkı
Tutunamayanların destanıdır bu şarkı
Dostum Süleyman Kargı.
Eller boşta kalıyor, tutunamıyorlar toprağa
Anlatamıyorlar anlatılamayanı.
Anlatmak gerek; düşman sarmış her yanı
Oysa mesela Selim Işık
Anlatmadan anlaşılmaya aşık
Böyle adama
(Darılma ama)*
Yaklaşmaz hiçbir güzellik
Doğduğu günden beri kalbinde bir delik
Almak için bütün sızıları içine
Her zaman utanmıştır başkaları yerine
Elim varmıyor yazmağa, inmeyelim derine.
Bütün hayatımı, en ince ayrıntılarına kadar düşünerek hesapladığım iyiliklerin hayaliyle geçirdim albayım. Artık ne olacaksa olsun istiyorum.
…..
(Belki yaşantım kolaylaşıyordur; fakat, her olayı daha yaşamadan eskitiyordum böylece. Üstelik hayallerimin içine itirazlar karışıyordu. Kafamda gerinerek uyanan arkadaşım, kadınlar herşeyi başka türlü yapar diyordu. )
Onlar hâlâ yazıp söylerlerken, biz hastaneleri, can çekişenleri
görüyorduk; onlar devlete hizmeti en büyük fazilet diye vasıflandırırlarken biz artık ölüm korkusunun daha baskın olduğunu
anlamış bulunuyorduk. Ama yine de isyan etmedik, askerden kaçmadık, korkak olmadık. -Bütün bu sözleri onlar öyle bol kullanıyorlardı ki! - Biz vatanımızı onlar kadar seviyor, her hücumda cesaretle ileri atılıyorduk. – Ama şimdi ayırt ediyoruz; birdenbire görmeyi öğrendik, onların dünyalarından hiçbir şey kalmadığını
gördük. Ansızın, korkunç bir şekilde, yapayalnız bulduk kendimizi; ve bu işi bir başımıza halletmek zorunda kaldık.
III
Ve herşey dönüştü işte
Kahverengi bir çarşambadan
Sapsarı bir cumartesiye
Ansızın bir rüzgar çıktı demin
Çölde yanıt arayan alaycı bir rüzgar
Kolalı bir örtü gibi acıtıyor yüzümü
Yakıyor gözkapaklarımı da
Toparlayıp getiriyor anılarımı bir bir
Uzun yolları hiç sevmeyen anılarımı
