Ayşe Sayım
@Ascha
Hukuk, Doktora Öğrencisi
Şu anda okuduğu kitap
Peki nasıl geçineceksin. Ancak vadideki zambaklar çalışıp didinmeden yaşar.
Reklam
İstanbul’da Tifüs, memlekette Zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım: işte 1942 senesinin 21 Haziranı’nın gece yarısından sonra saat üç buçukta uyanık beyaz şimşeklerin çaktığı yağmurlu bir gecenin sana tebliği:
Bu kitabın bende uyandırdığı his tek kelime ile “rahatsızlık duygusu”. Allain de Botton bir işe girişmiş. Hani kendini hem çok yormuş hem de hiç yormamış gibi. İki insanın aşk ve ilişki hikayesini getirmiş önümüze. Üzerine en ufak bir romantizm sosu dökmeden, allayıp pullamadan. Zengin kız fakir oğlan hikayesi değil bu. Veya dillere destan bir aşk yaşayan, kızın sürekli göz yaşı döktüğü, erkeğin dağları falan deldiği, en sonunda birbirlerine kavuşup sonsuza kadar mutlu yaşayan iki gencin hikayesi de değil. Romantizmi, eğrili büğrülü yollardan geçip mutluluğa erişen aşk hikayelerini severiz, lakin yazar burada buz gibi bir gerçekliği sermiş önümüze. Belki de bu yüzden bu kadar rahatsız edici.
İskoçya’da yaşayan iki genç Rabih ve Kirsten. Rabih; 1970’lerden itibaren Ortadoğu’da yaşanan çatışmalardan dolayı hayatlarını kurtarabilmek için ülkeyi terk eden Lübnan’lı bir ailenin çocuğu. Kirsten ise babası tarafından çocukken terkedilmiş, doğma büyüme İskoçya’lı bir genç kadın. Bir gün ikisinin yolları kesişir. Flört süreci, sevgililik derken evliliğe doğru yol alırlar.
Her ne kadar yaşamın olağanüstü zorluklarına göğüs geren, birbirine sıkı sıkıya bağlı bir çiftin romantik hikayesini okumayı beklesek de, daha ziyade bir çiftin kendi içlerinde iniş çıkışlı olan ilişkisine tanıklık ederiz. Yani kale yalnızca kuşatılmamıştır, içeride de sayısız çatışma ve karışıklık vardır.
Geçmiş, dümdüz yolumuzda yürürken ayak bileğimizden bizi tutup yere seriveren bir hayalet gibidir. Bizim geçmişimiz ve hatta bizi büyüten ailemizin geçmişi. Avrupada büyümesine rağmen, Ortadoğu’nun çalkantılı atmosferini ve kültürel değerlerini iliklerine kadar yaşamış ailesinin travmalarını ve değer yargılarını ruhunda bir yara izi gibi taşır Rabih. Çocukluğu, onca acı yaşamış ailesine bir de ben
Reklam