Moledro
@Astrophe
27 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Reklam
“belki saymayı mutsuzluk bulmuştur, mutsuzlar hep sayar.”[1] demiş didem madak ‘karınca kumu’nda; ama ben mutsuz değilim. faşizm kişisel bir sorun, can sıkıntısı, fiziksel acı yahut duygusal ıstırap değil. bunların hepsine yol açabilse dahi o özünde son derece nesnel bir baş belası. birimize değil hepimize; “gel dövüşeceğiz!” diye edepsizce sırıtan bir kabadayı. benimkisi çağrıldığında gitmekten ibaret. “gitmeyiver sen de çağırdığında, otur evinde, gidip dayağı yiyeceğine…” diyorsanız; kapalı perdeler arkasından çıkılamayan mekânların sözde güvenli melankolisine değil, açık havanın tehditkâr romantizmine ihtiyacımız var, derim. zaten saklanamazsanız, neredeyseniz oraya gelir bir süre sonra. yani romantiğiz evet ama mutsuz değiliz. ben niye sayıyorum her bir şeyi o vakit?”
(selçuk kozağaçlı)
Genellikle insanlara gözlemci yaklaşmaya meyilli olsam da ona karşı böyle olabilmek benim için mümkün değildi. Kim ne derse desin, derinden âşık bir delikanlı öyle hoşlaşır ki, insan bu manzara karşısında duyduğu hazdan, gözlemlemeyi filan unutur.
Vita Contemplativa, ya da Derin Düşünce Yaşamı
Hepiniz ey çetin çalışmayı ve hızlıyı, yeniyi ve yabancıyı sevenler - pek katlanamıyorsunuz kendinize; çalışkanlığınız kaçıştır, kendinizi unutma istemidir. Hayata daha çok inansaydınız, kendinizi âna daha az kaptırırdınız. Ama gücünüz yok beklemek için - tembellik için dahil.
FRIEDRICH NIETZSCHE
Acı ortadan kalktığında yerine koyacak bir şey ararız.Yapay olarak yaratılan acı buna çare olur. Macera sporları ve riskli davranışlar kendi varlığından emin olma çabalarıdır. Böylelikle palyatif toplum paradoksal bir şekilde aşırılıkçıların varlığına yol açar.
