Moledro
@Astrophe
27 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
..imparatorluk zamanındaki Osmanlı toplumunda etnik bir tabir olan "Türk" pek az kullanılmıştır. Başlangıçta bu sözcük Türkmen göçerler için genelde dışlayıcı, küçümseyici bir anlamda, zamanla da Türkçe konuşan cahil ve görgüsüz Anadolu köylüsü anlamında kullanıldı. Bu ifadenin bir Osmanlı beyefendisi için kullanılması ciddi bir hakaret anlamına gelirdi.
Osmanlı tabiri bile milliyete değil, Emevi, Abbasi ve Selçuklu gibi, saltanata işaret eden bir anlamda anlaşılıyordu; Osmanlı devleti ise geçmişin ihtişamlı İslam imparatorluklarını doğrudan takip eden varis ve halef olarak algılanıyordu. Milliyete ve vatanseverliğe sadakati esas alan Osmanlı milleti ve Osmanlı anavatanı gibi kavramlar, Avrupa etkisindeki ondokuzuncu yüzyıla ait buluşlardı.
"Türkler Türkiye'de yaşayan ve Türkçe konuşan bir halktır." ilk bakışta bu önermenin hiçbir şekilde çarpıcı bir orijinalliği, ya da ses getirecek alışılmadık bir içeriği var gibi görünmez. Ancak bu fikrin Türkiye'de ortaya çıkarılışı ve yayılışı, ardından Türk halkı tarafından ortak kimliklerinin ve devletleşmelerinin niteliğinin ifadesi olarak benimsenişi, modern dönemlerin başlıca devrimlerinden biri olmuştur. Ayrıca bu, geçmişin toplumsal, kültürel ve siyasi gelenekleriyle olan bağların kökten ve şiddetli biçimde kopması anlamına da gelir.
(Diktatörlük koşullarında kişisel sorumluluk)
Ulus meselesi de böyledir; bir tarihsel sürekliliğe doğmasından ötürü her kuşak, babalarının günahlarının yükünü taşıdığı gibi, atalarının edimleriyle de kutsanmıştır. Politik sorumluluk üstlenen her kim olursa olsun, eninde sonunda Hamlet'in sözlerini yineleyecektir:
Zembereğinden boşalmış bir zaman bu. Ne melun şanstır ki, düzeltmesi de bana kalmış!*
