Ben seni niçin seviyordum ki? Bilincine varmadan da olsa benden daha üstün yanların için, gerçekten benden daha yukarılarla, daha seçkin, daha zarif ve ışıltılı olduğun için. Ben yoksunluktan, karanlıktan ışığa gelir gibi geldim sana.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitap pek hayal ettiğim gibi değildi. Yazarın dili ve hikayenin akıcılığı hemen okuyup bitirmemi sağladı ama kitaptaki olaylar fazla kopuktu. Bilim kurgu niteliğinde bir korku kitabı olsun istemiş fakat daha çok dram kitabı hissi verdi.
Korkutucu olsun diye yarattığı canavara isim bile vermemesi beni üzdü. Canavarın yaşadığı yalnızlık, bilinmezlik, dışlanma hissi hiç bir canlının tahammül edemeyeceği şeyler olduğu için Frankestein’a değil de canavara karşı bir acıma hissi uyandırdı. Yazarın kitabında dediği gibi: ‘’İşte ruhumuzun yapısı böylesine karmaşık ve bizler mutluluk ya da felakete böyle incecik bağlarla bağlıyız.’’
Beğendiğim kısımları ise kendime göre yorumlayıp canavarı somut bir varlık olarak değil de daha çok içimizdeki canavar gibi gördüğüm ve o şekilde benimsediğim ruh hallerini anlattığı kısımlar oldu.
Yazarın yarattığı canavardan daha canavarca hisler büyüten insanları düşündükçe yaptıklarına hak verdiğimi bile söyleyebilirim.
Bizden, tıpkı bir arkadaşın olması gerektiği gibi, daha bilgili, daha iyi, daha değerli biri, zayıf ve kusurlu mizacımızı mükemmelleştirmemiz için yardım elini uzatmadıkça hepimiz şekilsiz, tamamlanmamış varlıklarız"
Frankenstein ya da Modern PrometheusMary Shelley · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202021,8bin okunma
Eskiden kitaplarda okuduğum ya da başkalarından duyduğum ahlaksızlık, adaletsizlik anlatılarına, çok eski zamanların hikayeleri ya da zihinde kurulmuş kötülükler gözüyle bakardım. Bunlar bana uzaktı, mantıktan ziyade hayal gücüne yakındı en azından. Fakat şimdi bu acı evimize ulaştı; insanlar, birbirinin kanına susamış canavarlar gibi geliyor bana.
İnsan yüzü görmek istemiyordum; neşe ya da memnuniyet seslerinin tüm işkenceydi benim için. Yalnızlık tek avuntumdu… Derin, karanlık, ölüm misali yalnızlık.
