Yeryüzü boşaldı, habersiz miyiz?
Güneşe göç var da, kalan biz miyiz?
Ses demir, su demir ve ekmek demir...
İstersen demirde muhali kemir,
Ne gelir ki elden, kader bu, emir...
Garip pencerecik, küçük, daracık;
Dünyaya kapalı, Allaha açık.
Başka çare olmadığını, aşılmak gerektiğini görüyor, alışkanlığın büyük bir güç olduğunu anlıyordu ve çevresine bakınca herkesin hayatında birçok yaralar , çöküşler , belalar görüp alışkanlıkla bunları unuttuklarını düşünerek hayatı bu kadarcık izni için bile seviyordu.
Ah kadınlar kadınlar, siz yalnızca aşkınıza, yalnızca fedakarlık yüceliğinize özlem duyup duygularınıza yenilerek mutlu yaşarken, erkeklerin kalbinde ne çirkin, ne hain ,ne yabancı duygular olduğunu bilseniz…