Ayşe Sena
@Aysenatet
Ömürleriniz nihayete ermeden pencerelerinizi çoğaltmaya bakınız
Peyami Safa'nın beni oldukça şaşırttığını belirtmeliyim. Kurguda hoşuma giden ve gitmeyen pek çok şey vardı. Bunları geçersek gerçekten başarılı bir yazar. Psikolojik tahlilleri hep devrine göre çok iyiymiş :)
8. sınıf öncesi için çok uygun değilEğitim
Öncelikle ortaokul öğrencilerime kitap tavsiyesi yapabilmek için birkaç tane kitap seçtim. Çöplük, onlardan biriydi, gerçekten sürükleyici ve etkili bir kitaptı. Hiç sıkıldığımı hatırlamıyorum. Hatta yer yer ağlamaklı oldum. Hayatın acımasız gerçeklerini, kimsesiz çocukların yaşantılarını çok güzel anlatmıştı kitap. Ancak polis sorgusunda yapılan şiddet, hakaretlerin bulunduğu kısım, bu kitabın 8. sınıftan önce kesinlikle okunmaması gerektiği kanısı uyandırdı bende. Çünkü gerçekten çarpıcı bir hikayesi var.
Bunun dışında bence yetişkinlerin de mutlaka okuması gereken bir kitap, özellikle eğitimcilerin okuma listesine eklenebilir bence.
Kitap Kırtasiyede çalıştığım sürede sürekli elime gelen, içinden birkaç sayfayı okuduğumda beni oldukça kendine çeken bir kitaptı. Ne anlatıyor, yazar nasıl bir yazar gibi soruların cevaplarını bilmeden kadere bırakarak aldığım bir kitaptı. Okudukça anladım ki yazarın dili ve maneviyatı çok kuvvetli. Verdiği mesajlar, anlattıkları çok güzel. Ancak belli bir yerden sonra çok sıkılmaya başladım çünkü sürekli kitap incelemeleri, yorumları vardı. Anlatılan kitaplar hep tasavvufi eserler olduğu için beni bazı aşamalarda aştığını düşündüm. Yazarla uyuştuğumuz ve uyuşmadığımız pek çok şey vardı. Ancak temelde çok da güzel bir deneme kitabıydı. Onlarca yerin altını çizip hayat felsefesi haline getirdim etkilendim. Bazı yerlerde tutuldum kaldım. Ancak kesinlikle bir solukta okunur diyemeyeceğim bir kitaptı. Deneme okumayı çok severim hızlıca bitiririm dediğim bu kitabı aralıklarla araya farklı kitaplar alarak zorlaya zorlaya bitirdim.
Kitabı okumak isteyenlerin tasavvufi eser kültürü geniş olmalı ya da bu alanda ilgili olmalı benim fikrimce.
Son olarak yazara okuduğum her metindeki güzel dili, anlatımı ve bunca eseri okuyup derleyip böyle bir yola çıktığı için teşekkür etmek isterim. Çünkü günümüzdeki pek çok yazarın okuma kültürü, kütüphanesi, bilgi haznesi ve kaliteli dili sizin kadar iyi değil. Bana kattığı her şey için teşekkürler
Kaplanı Uyandırmak... İsmi bile çok ince bence. Üniversitede Naciye Hocamızın tavsiyesi ile okumaya başladım ve okuduğum süreçte hem bana hem de danışanıma pek çok faydası oldu. Bu açıdan çok verim aldım. Okurken bazen bir belgesel izledim, bazen bir vaka olgusu izledim. Bazense olayın içine girip tüm bedenimle duyu ve duygularımla 3 boyutlu bir sinemadaydım sanki. Yoğunluğumdan ve odaklanma problemimden dolayı biraz aralıklarla okudum ancak şuan baktığımda bu şekilde olması daha iyi olmuş gibi.
İlgililer için kitap nelerden bahsediyor kısaca açıklayayım:
Öncelikle travmanın ne olduğundan, olası sebeplerinden, bedendeki tepkilerinden kısaca bahsediyor. Ardından ise doğadaki tüm canlıların travmaya karşı verdiği tepkilerden ve bu tepkilerin insanlardaki benzerlik ve farklılıklarından bahsediyor. Savaş, kaç, don ya da duyguyu bastır ve yıllarca travmanın etkileri ile yaşa vb. konularından olası sonuçlarından vakalarla birlikte bahsediyor. Somatik deneyimle için bazı çalışmalar anlatıyor uygulamalı olarak kendinize uygulayabileceğiniz. bir şekilde. Toplum ve travmalardan, savaşların travmatik kökeninden de kısaca bahsediyor.
Ardından sıra çözülmeye, yeniden yapılandırmaya yani dönüşüme geliyor. Bunun nasıl yapıldığını da örneklerle açıklıyor. Ve en son olarak Psikolojik ilk yardımdan bahsediyor. Yetişkinler için ayrı çocuklar için ayrı ayrı...
Kitap genelden başlayıp, son bölüme doğru özele giden bir boyutta hazırlanmış. Bu yüzden bitirince her şey yerli yerine oturuyor. Travmayı aşmanın en büyük yollarından birinin insanın hayvani yönünü yani bedensel ve içgüdüsel yanını tanımaktan geçtiğini ve buralardaki belirtileri göz ardı etmenin en büyük yanlışlardan biri olduğu deneyimini kazanmış oldum. Yani eğer bedenim bir tepki veriyorsa bir bildiği vardır derim bu saatten
Bu kitabı lise yıllarımda üniversite sınavı için yazar eser ezberi yaparken gözüme kestirmiştim, adı çok hoşuma gitmişti. Ancak sanat o kadar geniş ki, Rasim Özdenören hayatta iken okumak mümkün olmadı. Yedi Güzel Adam'ı tanıdıkça hayranlığım daha da arttı. Maraş'ı daha da çok merak ettim. Ölüm haberini alınca oldukça üzüldüm, pişman oldum ve bu sayede sonunda satın aldım kitabı. Ve aradan aylar geçti ancak okuyabildim. İyi ki okumuşum dediğim bir kitap oldu.
Öncelikle Rasim Özdenören'in kendine has ilginç bir tarzı var. Edebi anlamda farklı bir bakış açısı kattı bana. Peki nasıl bir farklılık bu? Bu kitapta herkesin hikayesi bir, aynı anda başlıyor neredeyse. Birbiri ile alakasız olaylar aniden farklı bir paragrafa geçiyor ve okumaya ilk başladığınız anlarda büyük bir anlam karmaşası yaşıyorsunuz. Kişiler arası diyaloglarda bile kişi belirtilmiyor. Arka arkaya sıralanmışlar. Ancak bu öyle bir tarz ki okudukça tüm parçalar yerine oturuyor. Geçişleri anlıyorsunuz, diyalogları ve kitabının hep parça parça olan halinden bir bütün çıkardığını görüyorsunuz. Ve hatta belki benim gibi kitabın ilk 20 sayfasını daha da netleştirmek için tekrar okuyabilirsiniz. Ki bunu mutlaka tavsiye ederim. Çünkü kitabın sırrı tam da bu şekilde yerine oturuyor.
Konu ve temaya baktığımda aslında çok basit şeyler anlatıyor gibi yazar ancak konu bütünlüğe vardığında iki farklı bakış açısının oldukça gerçekçi yansıtıldığını görüyorum. Sitare ve Gül Yetiştiren Adam kitapta hiç bir araya gelmiyorlar ama tüm hikâye onlar...
Herkesi aynı şekilde etkiler mi emin değilim ancak beni oldukça etkileyen bir tarzdı.
