Aysn dmr
@Aysndemir
Ölmekten korkmuyorum !
Yeterince yaşayamamaktan korkuyorum. Kitaplarım, kaybetmekten korktuğum hafızamın dostları olsun .
Avustralya Melbourne
69 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Eser Nietzsche,Breuner, Sigmund Freud ve daha nice tarihi şahsiyet ekseninde kurgulanmış felsefe psikoloji harmanı bir kitap. Konusu itibariyle sevene ve alt yapısı olana hitap edeceği düşünülse de genel olarak aktarım biçimi, konuları anlatmadaki incelik gibi noktalardan geniş bir okur kitlesine ulaşmıştır. İnsanı sorgulamaya iten kendiyle yüzleşirler dünyadaki ve ilişkilerdeki konumu ayna gibi aktaran çok fazla vurgu vardı. Karakteri gereği sert,dobra ve korkusuz bir aktarımı olan ve bu uğurda yalnızlığı göze alan Nietzche ve onun aksi karakteri olan evine,işine,hatundaki mevcut düzene alışan ve orda sıkıştığını hissetse de kurtulmak için çaba harcamayı göze yavaş alabilen Breuner karakterinin değişim sancılarını okuruz. Bu eseri hayatımın farklı noktalarında farklı bakış açılarıyla okumalıydım diye düşünüyorum çünkü ilişkilere ve topluma bakışı insan üzerinde yadsınamayacak etkiler bırakıyor. Sorgulamak ve belli noktalarda da kabullenmek iyidir çıkarımını bende oluşturdu diyebilirim. Kesinlikle tavsiye ederim. Keyifli okumalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bağlanma kuramı,çocuk yetiştirme tutumu,geçmişte yaşananları gelecek üzerine etkisi, içsel keşif gibi noktaları ele almış bir eserdir. Roman türünde yazılmış olsa da teknik açıdan biraz kusurluydu fakat ebeveyn olma üzerine birçok bakış açısı uyandırabilmesi sebebiyle bir değil birkaç kez okunması gerektiğini düşünüyorum. Çok beğendim kesinlikle tavsiye ederim.
Kahramanımız Zeze’nin çocukluktan ergenliğe geçişini ve bu geçişteki sancılarına şahitlik ediyoruz. Farkındalığı çok yüksek olan, kimsenin göremediklerini gören bir dürtüyle yaşamına devam ederken gah güldüren gah duygulandıran anlarını okuruz. Hayat zaten toplumdan başka düşünenler için zorken Zeze gibi ötekileştirmişiz topluma ait bir birey olmasıyla bu doruklara ulaşır. Zaman zaman aldığı yardımlar onu yaşadığı zorluklardan alıkoysa da günün sonunda o acıyı derinliklerinde hisseder,hissederiz. Serinin devamı olması ve kahramanımızın büyüme becerilerini okumak keyifliydi.
Kadının Adı Yok
Ailenin çocuk yetiştirme tutuklarındaki sevgi saygı ve güven bağının çocuğun hayatı boyunca her seçimini etkileyeceği tezini okuduğumuz feminist bakış açısına sahip akıcı bir kitaptı. Bu kitapta da yaşamın en acımasız gerçeklerinden olan kadının kadına düşmanlığını, çekememezliğini, gücünü kıskanmasını, erkeğin kadına sınırlarının dışına çıkması durumunda verdiği gözdağını, toplumun dayatmalarını apaçık şekilde okumaktayız. Modern çağda da geleneksel yaşam biçimlerinde de hala güncelliğini koruyan cinsiyetçi rolleri bir kadın ekseninde görmekteyiz. İş hayatında da ev yaşamında da kadın hep gölgede kalması gereken, bir makama asla gelemeyen ola ki geldiyse de kesinlikle hak edilmeden gelen bir varlık olarak görülmeye ve aktarılmaya devam edilmektedir. En moderninden tutun da en gelenekseline çoğu insanın aklında aynı kalıplar o ya da bu şekilde aktarılıyor. Sıkı sıkıya bağlı kalınıp aktarılma biçimi de hayret verici. Kitapta kahramanın adının olmaması da tüm kadınlar için geçerliliği olan yaşantıları da empati kurarak yaşamanızı sağlıyor. Yalnız yazarın
arada bir geri kalmışlığı cahilliği köylü benzetmesi üzerinden yapması kırıcı bir davranış çünkü şehirde yaşayıp da çok daha geri olan zihniyette bir insan var. Şehirli yaşamının “Orda bir köy var uzakta gitmesek de görmesek de o köy bizim köyümüzdür”anlayışı ne kadar uzak kalındığını ve kopulduğunu gösterir bizlere. Sözün özü olarak da feminist bir bakış açısıyla yazılıp sorgularla, iç hesaplaşmalarla geçen bir öyküyü okurken insan da aynı duyguları hissetmekte. Kadının daha özgür bir dünyada yaşayabileceği bir dünya umuduyla.
Cesur Yeni Dünya
Aldous Huxley’in kaleme almış olduğu bu ütopik eser oldukça çağ ötesi bir dünyayı anlatmaktadır. Her şeyin Ford yönetimiyle denetlendiği,çocukların makinelerce oluşturulduğu,Soma adı verilen sahte mutluluk tatminleriyle sağlandığı oldukça çarpıcı bir anlatım. İnsanlar adeta metalaştırılmış düşünmelerine yalnız kalmalarına izin verilmeden fizyolojik ihtiyaçları giderilip sonsuz bir itaat döngüsü konmuş yer yer distopik noktalar yer almaktadır. Özel mülkiyet anlayışı,aidiyet olgusu,mahremiyet kabul edilmeyip adeta bir utanç kaynağı olarak görülmektedir. Tek bir üretimin sonucu olan eğitim,sağlık ya da diğer hizmetler tekelinde yürütülen bu programlama insanların maddesellikten uzaklaşmadan çarkın parçası fonksiyonunu yürütmektedirler. Tek tip düşünme yapısına sahip olmayan insanların da ötekileştirilip sürgün yeme tehlikesi ile karşı karşıya bıraktıkları bilinçli oyunlar oynanmaktadır. Bu eksende bu çarkın dişlilerine uyum sağlayamayan Vahşi karakteri ile sorgulamanın,Tanrı ve din kavramının,aile olgusunun, sevgi ve aidiyet duygularının eleştirilerini okusak bile sonucunda güçlü olan güçsüzü yener tezi karşımıza çıkıyor. Vahşi’nin yaşamı ile modern diye ifade ettiğimiz dışı yaldızlı fakat içi bomboş bireyler arasındaki durumlarda kim daha modern kim daha olması gereken profil diye düşündürüyor. Modernite adı altında inançsızlık, ussuzluk,amaçsızlık ve köksüzlük aşılanmaya çalışılırken bunlara sahip bireylerin hayatları adeta sirk hayvanları gibi dalga konusu olup üstünlük ve eğlence odaklı oluşlar insanı rahatsız etmektedir. Bu gibi noktalarda şu geldiğimiz zamana ne kadar çok benzemektedir diye düşünmüyor değilim. Acaba bizim Soma’mız da sosyal medyadaki beğeni butonuna verilecek yoğun talep olabilir mi ? Alınacak sayı ile geçici tatminler sağlanıp devamı gelsin diye