Biz, özgür olmaktan korkuyoruz aslında. Yerleşik düzenin dikte ettiği, herkesin de karşılıklı olarak kabullendiği tutum ve davranış sınırları içinde kalmak istiyoruz. Bizi nihai bağımsızlığa götürecek adımı atmaya cesaret edemiyor, kendi içimizdeki sese kulak vermekten çekiniyoruz. Çünkü öyle yaptığımız zaman, bize genellikle deli deniyor. Bize deli denmesini istemiyoruz. Bize deli denmesinin ve deli muamelesi yapılmasının sonuçlarına katlanacak gücümüz yok.
Reklam
Ama o, burnunu, başkalarının işine sokmak istemezdi; insanların daha iyi ve akıllı olmalarına yardım için de, hiçbir istek duymuyordu. Bu işin böyle oluşuna üzülüyordu. Eski Ochsen Meyhanesi’nin garson kızı hakkında hiç iyi bir görüşü yoktu; ama dabağ ustasının ev yaşamı ve aile mutluluğu üzerine verdiği yüksek söylevi de gülmeden düşünemiyordu. O bilirdi, bu iş çoğu zaman böyleydi; birisi mutluluğu ya da erdemiyle övünüyor, böbürleniyorsa, onda bunun ikisi de yok demekti. Yamacının dindarlığı da bir zamanlar tıpkı böyle olmuştu. İnsanların aptallıkları görülebilirdi, onlara gülünür ya da acınırdı; ancak onları gittikleri yolda özgür bırakmak gerekirdi.
Şöyle düşünürüm: çok güzel bir kızı, eğer onun bir gün gelip ihtiyarlayacağını ve öleceğini düşünmesek, belki de o kadar ince bulmazdık. Güzel bir şey sonsuza dek aynı kalacak olsaydı, bu beni belki memnun ederdi, ama onu daha soğuk seyrederdim. Düşünürdüm ki: bunu yalnız bugün değil, her zaman göreceksin. Oysa geçici olana, her zaman aynı kalamayana baktığım zaman yalnızca sevinç değil, acı da duyarım.
Bak dostum, ben hayatımda iki kez sevdim, ama gerçekten sevdim. İkisinde de, bu ilişkinin hep öyle sürüp gideceğine, ancak ben ölünce son bulacağına kesinlikle inanmıştım; bir an geldi, ikisi de son buldu, ama ben hayattayım henüz. Bir defasında da bir dostum vardı, ben henüz evden ayrılmamıştım; sağ kaldıkça aramızdaki dostluğun sona ereceğini aklımdan geçirmezdim. Ama dostluğumuz yine de sona erdi, hem de çok zaman önce.
Kendini çocukça teslim edişinle kimsenin ilgilenmediğini anladığın zaman sona erer gençlik. Ve iki şekilde gelebilir bu son; ya başkalarının bundan hoşlanmadığını anlamamızla ya da bizim kendimizin bunu sürdüremeyeşimizle. Zayıf insanlar birinci şekilde yaşlanırlar, güçlülerse ikinci şekilde.
Reklam