2. dünya savaşının yeni bittiği yıllarda yazılan kitap aslında vebayı bir metafor olarak kullanıyor. Kendisi her ne kadar kabul etmese de varoluşçu olan yazar, insanların ellerinde olmayan durumlarda mutluluklarının ellerinden nasıl da kayıp gittiğini, insanların felaket durumlarında nasıl da rasyonellikten uzaklaştığını hayali bir salgın tasviri ile anlatıyor. Hayatın amacını sorgulamaya başlıyoruz.
"Öyle görünüyor ki, insan her şeyi yapabilecek güçte," dedi Tarrou.
"Ama hayır, insan acı çekmeyi ya da uzun süre mutlu olmayı beceremiyor. Böylece, değecek hiçbir şeyi beceremiyor."