Berceste
@Berceste06
4093 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
“İnsanın yazgısı yüzünde yazılıdır. Alnında, gözlerinin uçlarında, gözlerin içinde, ağız çizgilerinde.”
Sayfa 278 - Can yayınları
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Senin haberin yok ama sen kimselere benzemeyen bir durumdasın. Mutluluğun çok yakınındasın… Evet, elini uzatsan yetişebilecek kadar yakın. Bütün hammaddeler hazır... İş bunları birbirine katmak için bir adım atmana bakıyor yalnızca. Yazgı bu hammaddeleri birbirinden uzak tutmuş biraz; ama bir kez birleştirdin mi artık mutluluğun sonu yok.
Sayfa 278 - Can yayınları
Borges’in kendine dönen evreniDüşünce
Puan vermedi·148 syf.·
2026 110. kitabı
“Bir kişi yeryüzünün resmini yapmaya kalkışır. Yıllar boyunca bir mekanı illerin, krallıkların, dağların, koyların, teknelerin, adaların, balıkların, odaların, aletlerin, yıldızların, atların, insanların resimleriyle doldurur. Ölmeden az bir zaman önce bakar ki sabırla gerçekleştirilen bu labirent, kendi yüzünün çizgilerini taşıyor.” (s.148)
Jorge Luis Borges 
Yaratan ’ın sonsözünde yazdığı bu birkaç cümleyle kitabının bütün ruhuna dokunuyor. Dünyayı anlamaya, geçmişin izlerini toplamaya, düşlerin kırık parçalarını bir araya getirmeye, belleğin tortusunu ve zamanın içinden geçen silik yüzleri kavramaya çalışan insanın, bütün o arayışların sonunda dönüp yine kendisiyle karşılaşacağını hissettiriyor. Borges burada yalnızca dünyasını anlatmıyor, dünyayı anlamaya çalışan insanın, aslında kendi iç labirentini çizdiğini de söylüyor.
Kitabın ilk bölümündeki düzyazılarında kimlik duygusunu, belleği, ölümü, zamanı ve gerçeği kavrama çabasını her zamanki gibi kısa ama yoğun metinlerle işliyor. Aynalar, labirentler, düşler, kahramanlar, vedalar ve anılar üzerinden insanın aslında kendine bile bütünüyle ulaşamadığını düşündürüyor.
İlk bakışta küçük parçalar gibi görünen metinleri derinleştikçe insanın benliğine, yazgısına, korkularına ve varoluşuna açılan kapılar haline geliyor. Borges’in o kısaçık anlatımıyla burada da birkaç cümlenin içine koskoca bir düşünce evreni sığdırıyor.
Bu metinlerin içinde Homeros’tan Shakespeare’e, Cervantes’ten Dante’ye uzanan büyük bir edebiyat ve tarih gölgesi dolaşıyor. Borges bir yerde Don Quijote’yi, bir yerde de Martin Fierro’nun yankısını çağırarak yalnızca kendi zihnini değil, insanlığın ortak hafızasını da metinlerin içine taşıyor. Buenos Aires, Balvanera, İngiltere, Roma ya da düşsel saraylar ve labirentler arasında dolaşırken her yer biraz
Jorge Luis Borges Yaratan ’ın sonsözünde yazdığı bu birkaç cümleyle kitabının bütün ruhuna dokunuyor. Dünyayı anlamaya, geçmişin izlerini toplamaya, düşlerin kırık parçalarını bir araya getirmeye, belleğin tortusunu ve zamanın içinden geçen silik yüzleri kavramaya çalışan insanın, bütün o arayışların sonunda dönüp yine kendisiyle karşılaşacağını hissettiriyor. Borges burada yalnızca dünyasını anlatmıyor, dünyayı anlamaya çalışan insanın, aslında kendi iç labirentini çizdiğini de söylüyor.
Kitabın ilk bölümündeki düzyazılarında kimlik duygusunu, belleği, ölümü, zamanı ve gerçeği kavrama çabasını her zamanki gibi kısa ama yoğun metinlerle işliyor. Aynalar, labirentler, düşler, kahramanlar, vedalar ve anılar üzerinden insanın aslında kendine bile bütünüyle ulaşamadığını düşündürüyor.
İlk bakışta küçük parçalar gibi görünen metinleri derinleştikçe insanın benliğine, yazgısına, korkularına ve varoluşuna açılan kapılar haline geliyor. Borges’in o kısaçık anlatımıyla burada da birkaç cümlenin içine koskoca bir düşünce evreni sığdırıyor.
Bu metinlerin içinde Homeros’tan Shakespeare’e, Cervantes’ten Dante’ye uzanan büyük bir edebiyat ve tarih gölgesi dolaşıyor. Borges bir yerde Don Quijote’yi, bir yerde de Martin Fierro’nun yankısını çağırarak yalnızca kendi zihnini değil, insanlığın ortak hafızasını da metinlerin içine taşıyor. Buenos Aires, Balvanera, İngiltere, Roma ya da düşsel saraylar ve labirentler arasında dolaşırken her yer birazZaman ve sudan oluşan ırmağa bakmak
Ve anımsamak zamanın başka bir ırmak oldugunu,
Bilmek kendimizi bir ırmak gibi yitirdiğimizi
Ve yüzlerin sular gibi akıp gittigini.
Sayfa 137 - İletişim Yayınları