Berceste
@Berceste06
4094 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Yalanı ÖldürselerBercesteden
Puan vermedi·102 syf.·
2026 61. kitabı
Hem uyduruyorlar, uydurduklarını bile bile az sonra da uydurduklarını gerçeğe çevirip inanıyorlardı.(s72)
İnsan bazen bir gerçekten ziyade tekrar edilen bir yalanın içinde yaşıyor. Bir söz ağızdan çıkıyor, sonra başkalarının dilinde büyüyor, şekil değiştiriyor, sonunda gerçekmiş gibi insanın üstüne çöküyor. 
Yaşar Kemal 
Yılanı Öldürseler ’le bir çocuğun kaderine yüklenen ve akabinde toplumun ürettiği bir yalanın nasıl gerçeğe dönüştüğünü konu ediniyor.
Toplumun baskısı ve yönlendirdiği yargılar içinde kalan Hasan isimli bir çocuğun sevgi ile nefret arasında parçalanarak değişimini anlatıyor.
Hasan’ın hikayesi bir cinayetle başlamıyor aslında bir yakıştırmayla başlıyor. Köy, olanı olduğu gibi kabul etmek yerine kendine bir suçlu seçiyor. Bu suçlu da en kolay olan oluyor, kadını, anneyi. O andan sonra gerçek önemini yitiriyor, yerini söylentiler alıyor. İnsanlar konuşuyor, büyütüyor, birbirine aktarıyor. Her anlatıda biraz daha sertleşen bu sözler, Hasan’ın zihnine işliyor. Çocuk, kendi gördüğüne değil, kendisine öğretilene inanmaya başlıyor.
Zamanla Hasan’ın içinde bir çatlak oluşuyor. Bir tarafı annesine sarılmak istiyor, diğer tarafı ondan nefret etmeyi öğreniyor. Büyükannenin sözleri, amcaların davranışları, köyün bakışları… Hepsi aynı şeyi fısıldıyor. Bir süre sonra bu fısıltı Hasan’ın iç sesi oluyor. Artık o da bu yalanın parçası haline geliyor.
Hasan annesini öldürdüğünde aslında sadece bir insanı değil, kendi içindeki son masumiyeti de öldürüyor. Yaşar Kemal ustalığını burada gösteriyor, öldüren Hasan mıydı onu bu noktaya getiren o kalabalık mı?
Yaşar Kemal bu hikayeyle şunu söylüyor gibi, Bir toplum, gerçeği aramak yerine yalanı büyütüyorsa, en büyük suçu tek bir insan işlemez. O suç, herkesin payına düşüyor.Belki de yazarken meselesi şuydu. Yılanı değil, o yılanı
Yaşar Kemal Yılanı Öldürseler ’le bir çocuğun kaderine yüklenen ve akabinde toplumun ürettiği bir yalanın nasıl gerçeğe dönüştüğünü konu ediniyor.
Toplumun baskısı ve yönlendirdiği yargılar içinde kalan Hasan isimli bir çocuğun sevgi ile nefret arasında parçalanarak değişimini anlatıyor.
Hasan’ın hikayesi bir cinayetle başlamıyor aslında bir yakıştırmayla başlıyor. Köy, olanı olduğu gibi kabul etmek yerine kendine bir suçlu seçiyor. Bu suçlu da en kolay olan oluyor, kadını, anneyi. O andan sonra gerçek önemini yitiriyor, yerini söylentiler alıyor. İnsanlar konuşuyor, büyütüyor, birbirine aktarıyor. Her anlatıda biraz daha sertleşen bu sözler, Hasan’ın zihnine işliyor. Çocuk, kendi gördüğüne değil, kendisine öğretilene inanmaya başlıyor.
Zamanla Hasan’ın içinde bir çatlak oluşuyor. Bir tarafı annesine sarılmak istiyor, diğer tarafı ondan nefret etmeyi öğreniyor. Büyükannenin sözleri, amcaların davranışları, köyün bakışları… Hepsi aynı şeyi fısıldıyor. Bir süre sonra bu fısıltı Hasan’ın iç sesi oluyor. Artık o da bu yalanın parçası haline geliyor.
Hasan annesini öldürdüğünde aslında sadece bir insanı değil, kendi içindeki son masumiyeti de öldürüyor. Yaşar Kemal ustalığını burada gösteriyor, öldüren Hasan mıydı onu bu noktaya getiren o kalabalık mı?
Yaşar Kemal bu hikayeyle şunu söylüyor gibi, Bir toplum, gerçeği aramak yerine yalanı büyütüyorsa, en büyük suçu tek bir insan işlemez. O suç, herkesin payına düşüyor.Belki de yazarken meselesi şuydu. Yılanı değil, o yılanıReklam
“Bir adamın kıymeti parayla ölçülür mü, bir adamın değeri dünya malıyla ölçülmez…”
Sayfa 85 - Yapı kredi yayınları