Beste
@Beste3_
Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir.
"Balkon Lambası"
Siz hiç kendinizi balkon lambası gibi hissettiniz mi?
Evet, ilk duyduğunuzda kulağınıza, yani aslında dimağınıza tuhaf gelmesi muhtemel bir söylem olduğunun farkındayım ama ben kendimi bazen odanın içindeki lambayı yakıp söndürmek için yan yana duran bir duya odanın ışığını kapatırken yanlışlıkla basıldığı için geceden açık unutulan bir balkon lambası gibi hissediyorum. Gündüz olunca o lambanın ışığı ne hale gelir herkes bilir, gün içerisindeki tüm aydınlıkların işbirlikleri arasında balkonda yanan o zavallı lamba oldukça fersiz bir hal alır değil mi? Oysa sabahleyin az önce kendisinden bahsederken “zavallı” diye tasvir ettiğim aynı lamba gece yandığında karşı caddeden karanlık içersinde yürüyen bir kadına maalesef özellikle bizim coğrafyamızda "korkma" dercesine güç verir ışığıyla. Sokakta yürürken gece yanan bir evin balkon lambasını görmek soğuk bir gecede müthiş bir sıcaklık verir, samimi hissettirir, “burada hayat var” dedirtir ve çevresini aydınlatır gecenin orta yerinde yanan lamba kışın ortasında açan aykırı bir çiçek misali ama tekrar yinelemek gerekirse aynı lamba sabah yanınca öyle değildir. Bütün kerameti kaybolmuş, bal kabağına dönüşen Sindirellanın arabası misali yok oluverir diğer başka ışık cümbüşlerinin arasında. İşte insan bazen gece açık unutulmuş bir balkon lambasının sabah yanarken ki hali gibi etkisiz hisseder kendisini. İçinde bulunduğu yaşam kümesindekilere bakınca aynı çağda ve aynı zamanda fiziki olarak yan yana nefes alıyor olsa da, zihninde ve ruhunda aynı şeyleri yaşamadığını görür. Bu da insana kendisini daha çok yalnız hissettirebilir. Bazen yanlış yerde duruyoruz, yanlış insanlarla, yanlış çemberlerin içinde olmakta fazla ısrar ediyoruz. Zaten hayata dair onca ışığın arasında bile karanlıkta kalışlarımız ondan. Oysa rengarenk
Beste
Ben yazıyı çok hoş buldum. Sizlere de selam olsun.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir dünya yorgunluğu var üzerimde.
Ne tarafa doğru acı çekeceğimi kestiremiyorum.
Beste
Her taraftan hocam her taraftan
Dünyanın kendilerine can borcu olduğu kadınlara...·112 syf.·Edebiyat
8/10
2022 165. kitabı
-İstanbul Sözleşmesi yaşatır, yaşatacak.
.
"Önceleri utanırdım. “El âleme rezil oluyoruz” diye. Asıl el âlem bana rezil oluyor...Görüp de görmeyerek. Madem beni yok sayıyorsunuz, ben de sizi yok sayıyorum..."
.
Bu ülkede kadın oldunuz mu siz hiç? Eteğinizin boyundan namusunuz, gülümsemenizden aranmışlığınız belirlendi mi hiç? Gece, karanlığını sokağa salınca dünya size dört bucak kaçılacak yer haline geldi mi? Gelinliğinizin üstüne bekaretinizi temsil eden kurdele bağlandı mı veya? Abileriniz, erkekleriniz daha çok sevildi de erkeklikleri için düğünler yapıldı mı? Yapıldı.
Siz bu dünyada kadın olmakla barışabildiniz mi?
Kadınlığı da geçin. İnsan olabildiniz mi? Özgürlüğün ipini ellerinize alıp insanca yaşayabiliyorum ben, diyebildiniz mi? Sanmam.
İnsanoğlu kötüydü, bunca zaman insanlıktan nasibini alamadı hala çünkü.
Bu ülkenin belki de en büyük sorunu kadını, çocuğu, hayvanı koruyamayıp bir de bu hatasını kabul etmemek oldu.
Her gün telefonlarımıza yeni bir bildirim geliyor; bir kadın daha öldürüldü... Şok, şok, şok!
"BİR KADIN DAHA CİNAYETE KURBAN GİTTİ, BİR KADINA DAHA TECAVÜZ EDİLDİ.."
Ve bunların daha nicesi... Çok iyi bildiğinizi biliyorum.
Öldürdüler, yok ettiler. Tüm hayallerini, umutlarını çaldılar bu ülkede kadınların. Yepyeni isimler eklenmeye devam etti listeye. Bergenler vardı, yanına Özgecanlar, Pınarlar, Aleynalar, Şuleler...ve daha niceleri eklendi. Bitmedi. Her yer suç mahalli oldu bu ülkede. Polisin naylon şeridiyle tüm Türkiye haritasını çevirsek yetmezdi, yetmiyor.
Ben artık her anitsayac.com 'a girdiğimde yeni bir kadın ismi görmek istemiyorum listede.
Ben artık sosyal medyada kadınların fotoğraflarını siyah-beyaz haliyle paylaşıp çok yazık oldu, demek istemiyorum.
Faillerinin bir iki sene içeride yatıp çıkmasını, onlarla aynı havayı solumak
Beste
#DamlaKuş