Unutmak, bütün insanlar unutmak isterler, hoş olmayan bir şey olduğunda daima, “Ah bir
unutabilsem,” derler. Fakat unutmak, önceden pratiği yapılması gereken bir sanattır. Unutabilme her zaman insanın nasıl hatırladığıyla bağlantılıdır, fakat buna karşılık hatırlama da insanın gerçeği yaşayış tarzına bağlıdır. Yaşadıklarına umudun itici gücüyle dalan kimse asla unutmayacak biçimde
hatırlar. Bu nedenle, nil admirari [hiçbir şeye şaşma] hakiki hayat bilgeliğidir. Hiçbir an’a, zamanı geldiğinde unutulmayacak kadar büyük bir önem yüklenmesine izin verilmemelidir; fakat her an, istenildiğinde hatırlanacak kadar büyük öneme sahip olmalıdır.
Ohh ne harika bir yaz. Döktürebilirdim güzellikler dolu bir şeyler. Ama yok içimdeki sancı gitmiyor. Dağlandı sanki içim... Ben üzüldüğümde hırçınlaşırım o bile gelmiyor içimden. Zaman diyorlar o daha çok acıtıyor içimi.
İçimin acısı "Geçme ve sakın unutma!"