Canım Ruhi Bey. Bir şiir kitabına inceleme yazacağım hiç aklıma gelmezdi doğrusu. Zirâ herkesin mânâsı kendine. Lakin bu kitapta bir tek mânâ sezinledim; ölüm ve ölüme giden mutluluk. Ölüm nasıl bu kadar anlamlı ve okurken mutluluk verebilir insana.? Aynı duyguyu 
Ümit Yaşar Oğuzcan da hissetmiştim fakat tek bir farkla. Ümit Yaşar dizeleri beni bunalıma, karamsarlığa hatta bir çıkmaza sürükledi. Cansever dizelerini ise büyük bir dinginlikle karşıladım hatta huzur buldum diyebilirim. Bakınız:
O kadar bekledim ki, geliyorum
Ölümü bekledim, geliyorum
Bir ölüyü ve ölünün bütün inceliklerini
Bekledim geliyorum
Ben Ruhi Bey, mutlu olan Ruhi Bey
Ölümü gömdüm geliyorum
Bir sonbahar günüydü, geliyorum
Ve bütün kötülükler
Ölümün armaları gibiydi
Size anlatırım,geliyorum
Betimlemeleri isabetle sabit, sanki Ruhi Bey ile karşılıklı susuyorum.. Ben Ruhi Bey oluyorum..
Su gibi akıp giden lakin götürmekten ziyade geride bir şeyler bırakan bir eser olmuş. Son olarak bu güzel satırlarla veda etmek isterim. Buyurunuz:
Gecen gün gördüm
Acımayı unuttum
Sevinmeyi unuttum
Ben her şeyi artık unutuyorum
Ama o geçerken ne yalan söyleyeyim şuramda bir ağrı
duydum
Ağrı da değildi belki, hani, nasıl
Gövdemi yeniden buldum
Acılar acılara eklenince ağırlaşıyor
Gövdem de ağırlaşıyor
Ümit Yaşar Oğuzcan da hissetmiştim fakat tek bir farkla. Ümit Yaşar dizeleri beni bunalıma, karamsarlığa hatta bir çıkmaza sürükledi. Cansever dizelerini ise büyük bir dinginlikle karşıladım hatta huzur buldum diyebilirim. Bakınız:
O kadar bekledim ki, geliyorum
Ölümü bekledim, geliyorum
Bir ölüyü ve ölünün bütün inceliklerini
Bekledim geliyorum
Ben Ruhi Bey, mutlu olan Ruhi Bey
Ölümü gömdüm geliyorum
Bir sonbahar günüydü, geliyorum
Ve bütün kötülükler
Ölümün armaları gibiydi
Size anlatırım,geliyorum
Betimlemeleri isabetle sabit, sanki Ruhi Bey ile karşılıklı susuyorum.. Ben Ruhi Bey oluyorum..
Su gibi akıp giden lakin götürmekten ziyade geride bir şeyler bırakan bir eser olmuş. Son olarak bu güzel satırlarla veda etmek isterim. Buyurunuz:
Gecen gün gördüm
Acımayı unuttum
Sevinmeyi unuttum
Ben her şeyi artık unutuyorum
Ama o geçerken ne yalan söyleyeyim şuramda bir ağrı
duydum
Ağrı da değildi belki, hani, nasıl
Gövdemi yeniden buldum
Acılar acılara eklenince ağırlaşıyor
Gövdem de ağırlaşıyor
Reklam
İçinde nice aşkların, arzuların, kavgaların, acıların yaşandığı bu eski, metin, mütevekkil evler, yıllarca bakımsız kaldıkları için; kapısı açılmadan, tahta merdivenlerine bir insan ayağı dokunmadan öyle sessiz bekliyor. Sahi hangimiz uzun zamandır şöyle su gibi berrak havayı çekebildi ciğerlerine? Hangimiz meydan ortasında misket yarışında buldu kendini.? Hangimizin eli ayağı bereketli toprak görmüyor çoktandır.? Yemyeşil çayırların içinden geçipte dalından meyve yemeyeli kaç asır oldu?
Her şeyin kendine has olanına, doğalına, yeşile- maviye en önemlisi bu kirli dünyada güzel kalana o kadar hasretim ki. Ah Kutlu! Ne güzel anlatmışsın yurdum insanını. Kitap beni aldı şööyle bir Anadolu' ya götürüp getirdi. Buram buram toprak, çayır çimen kokusu aldırdı. Köy hasreti dolduruverdi yüreğime.
İnsanoğlu dünyaya niçin gelir?
Herhalde bir bahçe kurmaya gelir.
Dünya dediğimiz şey de bir gurbet değil mi.?
Çıktığımız gurbette ney eskisi gibi kalıyor ki.. İnsanlar değişiyor, yerin yurdun bir bakmışsın bambaşka olup çıkıveriyor. Her şey yitip gidiyor şu dünyada.. Geriye sadece bahçen kalıyor. Sen de zamanın gelince ölüyorsun ve o bahçeye gömülüyorsun..
Bu kentin ne çatısını aydınlatan ayları sayabilirsin,
Ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi.
Bitmek bilmeyen savaşlar, yoksulluk, ailesizlik, bu kadar zorluk içerisinde kendini hâlâ insandan sayabilmen için yaşamaya çalıştığın aşk, sevgi, bağlılık ve merhamet.
Hosseını kitapları okuyucusunu hiçbir zaman şaşırtmadı, yarı yolda bırakmadı, en azından benim için. Sağlam kalemi, okuyucuyu asla yormayan, su gibi akıp giden dili..
Kitabın içeriğine değinecek olursak, ayrı iki karakterin tek bir noktada ve zorlukta yollarının kesişmesi.
Meryem ve Leyla.
Başlarda sadece Meryem'i konu alan ve sonuna kadar Meryem ile devam edeceğini hayal ederek okuduğum için Leyla'da afalladım diyebilirim. Ama muhteşem bir şekilde birbirlerine bağlanmışlar. Okurken yer yer sinirlendiğim oldu. Kadının bu kadar alçaldığını, hor görüldüğünü ne yazık ki o zamanki afgan kesimlerden günümüze kadar hiç sekmeden, bozulmadan süregelmesi can sıkıcı bi durum oldu benim için. Ama en az Uçurtma Avcısı kadar sağlam bir romandı. Okuyun, okutun.
-Ölüm acı vermezdi. Hayattı, hayatın sancısıydı bu feci, bu insanı boğan his.
Hayatın Martin'e vurduğu son darbeydi.
-Darbelerden nasibini bir türlü alamayan, ama aldığı darbeler sonucu hayatın hakikatine ulaşan bir adam..
-Hedefleri doğrultusunda elinden gelenin en iyisini yapmış, pes etmek nedir bilmemiş, ulaştığı hedef sonucunda ise bu hedefe ulaşmanın artık hiçbir anlamı kalmadığına kanaat getiren bir adam..
-Bir hiçlikten sağ çıkıp her şeyi elde eden ama sağ çıktığı hiçliğe geri dönen bir adam..
-Verdiği muazzam yaşam ve aşk mücadelesi bir çırpıda okumama neden oldu. Sorguladığı, durup bir düşündüğü her şey beni de düşünmeye itti.
- Okuduktan sonra benim için en önemli çıkarım ise hayatımıza aldığımız ve yamacımıza iliştirdiğimiz her insanı hangi sebeple yanımızda tutuyoruz.? Ona hangi amaçla kendi hayatımızdan bir şeyler sunuyoruz veya sunmalı mıyız.?
Kendisini çok sevmeme rağmen bunu söylemek zorundayım:
Orhan Pamuk severleri üzecek bir kitaptır kendileri. Pamuk'un birkaç kitabını okuduktan sonra bir heves ile aldığım "Benim Adım Kırmızı" hüsranla sona erdi. Kendimi, okuyup bitirmek için çok zorladığımı söyleyebilirim. Uzun ve gereksiz, konu dışı o kadar çok anlatım vardı ki, kitaba adapte olmakta çok zorlandım. Konu bakımından beni tek çeken unsur ise katili bulmaya çalışmak oldu. Ayrıca olay örgüsünü bütün karakterlerin ağzından dinlemek, gözünden görmek çok hoşuma gitti açıkcası. Kitabı bitirmenizi sağlayacak iki sebep!
