Beyza
@Beyza_ozden
17 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Sen bana bakma,
Ben senin baktığın yönde olurum.”
“Gülüş bir yanaşımdır bir öbür bir kişiye
Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye
Anılarından kale yapıp sığınsa bile
Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.”
Özdemir Asaf’ın okuduğum ilk kitabı oldu Lavinia. Her şiiri ayrı etkiledi beni. Altını çizmek istediğim çok fazla yer oldu kitap boyunca, kendimi durdurmasam bütün kitabı çizerdim belki de. Aşkı o kadar güzel anlatmış ki şiirlerini tanımlayacak doğru sıfatları bulamıyor insan. En saf, en duru haliyle vardı şiirlerinde aşk, en güzel haliyle, aşık olmuş ya da olmamış herkesin aşkı hissedebileceği haliyle… Şiirlerindeki o duyguyu bana da hissettirmeyi çok iyi başardı, beni derinden etkiledi diyebilirim. Durup boşluğu izlettirdi bana şiirleri, tekrar tekrar okutturdular bana kendilerini. Kitabı yavaş bir şekilde okumak istiyordum aslında ama elimden bırakamadım, bir çırpıda bitiverdi. Kitapla alakalı tek pişmanlığım okuyup bitirmiş olmam sanırım. Dönüp dönüp tekrar okunulacak, hatta belki de başucu kitabı olacak bir kitap benim için.
Reklam
“Şimdi ne mi düşünmeli?” diye düşündü. “Hiçbir şey. Hiçbir şey düşünmeden geleceği beklemeliyim.”
Nasıl başlayıp nasıl bitirdim bilmiyorum, okuduğum en sürükleyici kitaplardan biriydi. Ana karakterimiz ihtiyar balıkçı Santiago ile balık tutmaya çıkıyoruz. Keşke unutup tekrar okuyabilsem denilen kitaplar vardır ya, bu kitap benim için onlardan biri oldu.
Bu kadar sevmeyi beklemiyordum sanırım, kısa kitaplar genelde çabuk bittiği için daha az bağlanırım gibi hissediyorum çoğunlukla. Ama ilk sayfalardan bağlandım Santiago’ya. Umut etmemi, inancımı kaybetmememi sağladı kitap boyunca. Hayran kaldım kişiliğine, kendimi de sorguladım kitap boyunca. Hayata bakış açısı, zorluklara karşı aldığı tavır… Ben kitap boyunca hep pes etmeye yeltendikçe birkaç cümlesiyle alıkoydu beni. Ben üzüldükçe teselli etti. Hiç yılmadan hep ilerledik. Kendisiyle ya da balığıyla olan konuşmalarından da çok zevk aldım, konudan konuya atlayışlarını takip ettim kitap boyunca. Kısacası çok güzel, okunduğuna asla pişman etmeyecek bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Uzun zamandır bekletiyordum bu kitabı okumayı, sonunda bugün okuma fırsatı buldum. İyi ki okumuşum dediğim kitaplar arasına girdi, kesinlikle yazarın diğer kitaplarını da okumak istiyorum şimdiden. Kitabın okuyana çok şey katabilecek potansiyelde olduğunu düşünüyorum. Farklı bakış açılarını görmemi, “görme biçimleri” üzerine düşünmemi, sanat hakkında yeni bilgiler edinmemi sağladı diyebilirim. Yazarın anlattığı şeyleri tablolar üzerinden örneklendirerek gitmesi ya da bazı bölümlerin sadece tablolardan oluşması çok hoşuma gitti, bunları incelemek de ayrı zevkliydi. Sanata ilgi duyan herkesin seveceği bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Zamanda yolculuk yapılabilen bir kafede geçiyor kitap. Ama belirli kurallar var bunun için, kahve soğumadan önce şimdiki zamana dönmek mesela. Ayrıca geçmişte ne yaparsanız yapın şimdiki zaman da değişmiyor. Beni en çok etkileyen kısmı bu oldu sanırım kitabın. Şimdiki zamanı değiştirememelerine rağmen geçmişe gitme nedenleri, günümüze geldikten sonra hissettikleri…
Kitap aslında tiyatroymuş ilk önce, daha sonra kitaplaştırılmış. Tiyatro izlermiş gibi okudum bu yüzden. Kafeye girip çıkan insanları, kafenin o loş atmosferini, kahvenin yapılışının anlatıldığı paragrafları aklımda canlandırarak okudum kitabı. Okurken yormayan bir dili vardı. Ayrıca hikayelerde zaman zaman tekrar edilen yerler vardı, geçmişe giderken uyulması gereken kurallar mesela. Bunlar beni sıkmadı açıkçası, tekrar tekrar okumak yormadı hiç aksine hoşuma gitti.
Dört ayrı hikayeden oluşuyor kitap, dördü birbirinden bağımsız gibi dursa da başta zamanla bağlanıyorlar birbirlerine. Dördünü de çok sevdim ama özellikle sonuncusu favorim oldu. Kitapta aşırı bir duygusallık yok, hafif bir burukluk bıraktı içimde diyebilirim.
Kısacası kitabı gerçekten beğendim, öneririm. Sakin, yumuşak bir havası vardı. Yanınıza bir kahve alıp karakterlerle birlikte zamanda yolculuk yapabilceğiniz bir kitap. Altını çizip alıntılayabileceğiniz çok fazla cümlesi olan bir kitap değil de daha çok sade cümlelerin arasına sindirilmiş hislerden oluşan bir kitap. Ayrıca ikinci kitabı da varmış sanırım onu da kesinlikle okumak istiyorum.
Kitap kısacası kendi benliğinin farkına varmaya başlayan, adından da anlaşılacağı üzere “uyanan” bir kadının hikayesi. Konu olarak çok ilgimi çekmişti ama okuduktan sonra beklentilerimi karşıladığını söyleyemem.
Öncelikle ana fikrin üzerinde yeteri kadar durmadığını düşünüyorum yazarın. Özellikle okumak istediğim uyanış, kendi kimliğini bulma, hayatını sorgulama vb. kısımlar kitapta daha büyük bir yer kaplasa daha çok hoşuma giderdi. Bunun yanında günlük olaylar da fazla geldi bana açıkçası. Okurken gereksiz hissettiriyordu bana bazen bu ufak olaylar; sanki kitabın içine yedirilmemiş de ayrı bir paragraf, ayrı bir sayfa gibiydi.
Bunların dışında genel olarak baktığımda hikayeyi sevdim, çok yormadı beni okurken. Sadece dediğim gibi fazla bir beklentiyle girip daha ortalama bir kitapla karşılaştım. Ayrıca yer yer çok beğendiğim, altını çizdiğim cümleler de oldu.
Kitabı önerir miyim bilmiyorum. Hem çok yormayan kısa bir kitap okuyayım hem de bir kadının uyanışına şahit olayım derseniz gayet okunabilir bir kitap olduğunu düşünüyorum yine de.
Reklam