İnsan, ardında tek bir iz bile bir kağıt parçasına karalanmis tek bir söz tek bir adsız sözcük bile bırakamadıktan sonra, geleceğe nasıl seslenebilirdi?
Böylece uyku saatleriyle, anılarla, o bildiğim öyküyü okumakla ve sonunda ışıkla gölgenin birbirini kovalamasıyla günler geçti. İnsan, cezaevinde zaman kavramını yitirir diye bir yerde okumuştum. Ama bunun benim için bir anlamı yoktu. Günlerin ayni zamanda hem uzun hem de kısa olabileceğini anlayamamıştım.