Fatih Duman'ın bu üç eseri; Meczup, 152 Gün ve Hiç Kimse, birbirine bağlı bir duygu ve bekleyiş üçlemesi oluşturur. Her biri kısa, akıcı ve kalbe dokunan bir üslupla, modern insanın unuttuğu değerleri hatırlatır.
Bu üç kitap, bir hikâyenin devamı niteliğindedir ve ortak teması "sevmek, beklemektir" felsefesidir.
1. Meczup: Sevmek, Beklemektir...
Gerçek sevginin, aklı kaybetmek olarak görülen delilikten (deli), gönlünü bulmak olan meczupluğa geçişini anlatır.
Beklemenin ve vefanın sevdanın ayrılmaz bir parçası olduğunu işler. Ömer Amca ve bekleyiş hikayesiyle tanışılan serinin başlangıcıdır.
2. 152 Gün: Herkes bir gün evine döner...
Ayrılık, hasret ve koşulsuz bekleyişin derinliği.
Meczup'un hemen ardından, sevdiği için giden Ömer Dede'nin ardından evde kalan Fadime Teyze'nin 152 gün süren sabırlı ve naif bekleyişini duygusal bir yoğunlukla aktarır. Hüzün ve umut iç içedir.
3. Hiç kimse: İnsan kaybettikleri kadardır..
Toplumun görmezden geldiği insanlar ve onların kaderle mücadelesi.
Serinin final kitabı, hikayeyi Salih karakteri üzerinden genişletir. Salih'in hüzünlü yaşamı ve başından geçen musibetler anlatılırken, modern insanın yalnızlığı ve çevresindeki "görünmez insanlar" (hiç kimseler) teması işlenir. Bu kitapta aynı zamanda Ömer Amca ve Fadime Teyze'nin hikayesinin sonu da açıklığa kavuşur.