Dehşetin, eski çaresizliğe dönüşün o azap verici duygusunu hatırlıyorum, yani her seferinde bu insanlarla bir arada oluşumda içimi dolduran umuttan sonraki duyguyu..
Ne güzel demiş Nazım Hikmet Ran ;
"Seninle konuşabilecek kadar heybetli değildi belki kelimelerim. Ama senin ruhunu yerinden sallayacak kadar derindi hissettiklerim." 🌿