Hwang Bo-Reum - Hyunam-Dong Kitabevi
Youngju’nun yaşadığı tükenmişlik sendromuyla birlikte yeni başlangıç yapması, çocukluk hayali olan kitabevini açmasıyla başlıyor kitap. Devamında Youngju ile birlikte yolları kitabevine düşen müşterilerin hayatlarının bir noktasında evlilik, okul ve iş gibi farklı konularda nasıl çıkmaza düştüklerini okuyoruz. Her karakterin bu çıkmazdan yavaş yavaş çıkmaları, karakterlerinin gelişmesi ve iyileşmelerini okumak insana gerçekten huzur veriyor.
Hwang Bo-Reum’un son sözünde dediği gibi ‘enerjimizi söküp almayan, tam aksine içimizi dolduran; başlangıcında beklenti, sonundaysa memnuniyeti olan bir gün’ gibiydi bu kitap.
Felsefeyi okumak, anlamak ve kavramak bu kitabı okuyana kadar bana hem sıkıcı hem de zor geliyordu. Kitabın felsefeyi mizahi bir dille, fıkralarla benim gibi -felsefeyi merak eden ama anlamayan - kişiler için anlatımını indirgeyerek açıklaması hoşuma gitti. Hem kitabı okurken çok eğlendim, hem de yeni bir çok şey öğrendim.
Kitap felsefedeki Varoluşçuluk, Görelilik , Etik gibi temel problemler için bölümlere ayrılmış. Bu problemler yazarlar tarafından çeşitli fıkralar ve daha anlaşılır basit bir dile kısa ve öz şekilde aktarılmış ve iki arkadaş Tasso ve Dimitri'nin atışmaları, birbirlerine sorularıyla aslında bu bölümler birbirine bağlanmış. Bu yüzden kavramaları birbirlerinden çok kopuk kopuk öğrenmiyorsunuz, birbirleriyle ilişkili ilerliyor.
Yazarın okuduğum ikinci kitabı sanırım. Kütüphaneye gidip geldikçe rafta gördüğüm, sürekli okumayı ertelediğim bir kitaptı. Sonunda okuma fırsatı buldum ve bir önceki okuduğum Kırmızı Pazartesi kitabı kadar sevdim.
Karakter 90 yaşına gelmiş o zamana kadar gerçek anlamda aşık olmamış biri. Artık son günlerinde yaptığı işten, yaşadığı hayattan bir hayli bıkmış bir adam. Doğum gününde ise genelev patronundan farklı bir istekte bulunuyor. Aslında benim karakter için kendine son doğum günü hediyesi dediğim bu istek hayatının son günlerinde ilk kez aşkı tatmasını ve biraz da olsa monoton yaşamanında heyecanı başlatıyor.
Boka' nın olgunluğu, Nemecsek'in boyundan büyük cesareti ve bütün Pal sokağı çocuklarının arsalarına bağlılığı, dostlukları. Nemecsek'in babasının son anlardaki acı verici hayat mücadelesi. Bütün bunlar bende birikti ve kitabın sonunda gözlerimi doldurdu.
Kitaba başladığımda ön yargılı başladım ve bir grup çocuğun top koşturacak bir yer peşinde kavgaları olduğunu sandım ama ilerledikçe her bir çocuğun temsil ettiği karakterle aslında hepsi savaşların insanlarını anımsattı bana.
