İlayda K
@Books_of_Elfland
Kahvenin kokusunu ciğerlerine,en sevdiğin şarkının notalarını zihnine mühredermişçesine ruhuna bir kitap kat.
Instagram: @books_ofelf_land
O kadaaaar uzun zaman boyunca romantik kitap okumamışım ki başlarda klasik bir romantik kitap okuyunca bocalamadım değil. Bundan dolayı başlarda ufacıcık sıkılmış da olabilirim. Ancak sonrasında çoook eğlendim.
Bir kere kafamın tam da eski aşıklar türünden çalıştığını anladım zira günümüz polyannacılığıyla pembe gözlüklerin takılarak yazılmış bazı romantikliklerdense bu kitaptakini tercih ederim. Kitaptaki diyaloglar -özellikle Rochester'la olan ilginçti ve okurken ister istemez gülme seanslarına girdim. Böyle birbirlerine hislerini belli etmemeye çalışıp imalarla, laf cambazlığıyla, dolaylı cümlelerle ve hatta falcı kılığına girip ağızdan laf almaya çalışmalarla karşılaştıkça hem yazarın dili ve anlatımına hem de karakterlere aşık oldum diyebilirim. Böyle zekice kurulmuş cümleleri gördükçe kendimden geçtim desem yeridir. Sadece çevirmen eksikliğinden kaynaklı bir durum -yani sanırım- var ki o da fransızca olan bazı cümlelerim çevrilmeyip birebir aktarılmasıydı. Bu durum biraz rahatsızlık verdi bana diyebilirim. Çünkü bilirsiniz ki insan bu her türlü merak eder. O zamanın romantiklerinde olduğu gibi yazar da çokça tesadüf koymuş kitaba. Karakterlerin tanışması, Jane'in tamamiyle şans eseri baba tarafından akrabalarını bulması... Ancak hepsi çok güzeldi. Daha söyleyebileceğim o kadar şey var ki kitabın güzelliğini anlatabilmek için. Kitapta bir anda gelişen olay sonucu ayrılık ve sondaki kavuşma... Hepsi tam yerinde ve ince düşünülmüş. Sonu, hep duyduğumuz o "Çirkini bir de sen, onu sevenin gözünden gör" türünden laflar vardır ya ha tam da onu vurgular nitelikteydi. Daha birçok evrensel mesaj da vardı tabii. Güzelliğin dışta değil içte, kalpte, samimiyette, davranışlarda olduğu ve bunu yalnızca doğru bakan gözler tarafından anlaşılabileceği gibi.
Kısacası en iyisi siz
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ah hazır bugün kitabı bitirmiş ve zihnimde her şey tazeyken yorumu şuraya bırakayım bari. İlk defa okuduğum bir yazar -her zamanki gibi- ve kalemini sevdim diyebilirim.
Bu tür polisiye kitaplarda genelde olduğu gibi kitabın başları yavaştan aldı. Ancak kitap boyunca açık olan bir şey vardı o da aslında yazar en başından beri okura çokça ipucu verip sadece farklı şahıslara yönlendirmiş. Ha bu demek değil ki yani tüm bunların sorumlusunu çözmek imkansız ters köşe yapmış hiç anlayamadım. Öyle diyemem çünkü tahmin edilmesi oldukça muhtemel biri katilimiz oluyor. Ancak yazarın amacının da katili bulup bulamamamızdan daha çok olayların arka yüzü ve geçmişin kapılarını aralamak olduğunu ilerleyen sayfalardan anlayabiliyoruz.
Benim açımdan doyurucu oldu ve "Ah,sanki sonu biraz askıda mı kalmış ne?" diyebileceğim bir problem yok çünkü yukarıda belirttiğim şeyler zaten kitapta her şeyin açığa kavuşmasını sağlamış. Araya kaynayan hiçbir şey yok diyebilirim. Sorulup cevaplanmayan, aslı bulunmayan hiçbir şey kalmamış ortada. Bu konuda yazar gayet iyiydi. Kitabı okuyan bazı insanlar "Sonu biraz havada mı kalmış ne?" gibi bir tepki verebilir ki belki doğal karşılanabilir hani bu türlerde tüm bilgiler son 50-100 hatta daha alt sınırda sayfalara sıydırıldığı için farklı bir bilgi bir şey bekleyebilirler. Ancak dediğim gibi normalde sona saklanan bilgiler zaten kitabın geneline öyle ya da böyle dağıtılmış ve sunulmuş. Sadece olayların sonlanışı ve final bölümü belki biraz daha ayrıntılanıp yazılabilirdu ancak bunun çok da bir şey değiştireceğini sanmıyorum zaten. Kitap gayet akıcıydı öyle "Off,püff...Sıkıldım!" dedirtecek türden bir sıkıntı yaşamadım.
Bu tür için daha iyi örnekler var mıdır? Elbette vardır ancak bu da önerilmeyecek türden bir kitap değildi. Kısacası zamanınıza değer
Kendileri benim üniversite sınavına hazırlandığım dönemde kafamı dağıtmak adına seri olduğunu bilmeyerek okuduğum bir kitaptır. Zaten çok kalın olmamasıyla beraber akıcılığıyla da tek oturuşta kendisini bitirtmeyi bildi.
Kitaptaki karakterlerimizin ortak bir sorunu var. O da halk tabiriyle uyuyamama olan insomnia. Hepsi farklı nedenlerle de olsa bir insomnia hastaları ve hepsi bundan kurtulmak, normal bir insan gibi hayatlarına devam etmek istiyor. Bunun için de bir deneye gönüllü olarak denek oluyorlar. Her şey yolunda ilerlerken beklenmedik bir olay sonucu deney ters tepiyor ve deneklerin komaya girmesiyle karakterlerimizin korkularıyla yüzleşecekleri olaylar başlamış oluyor.
Kitabın dili oldukça akıcı olmakla birlikte anlatılan mekan ve durumlar gayet iyi betimlenmiş. Bu şekilde gerçekten de kendinizi bahsedilen yerlerde bulup karakterlerle beraber mücadele ettiğinizi hissedebiliyorsunuz. Ki şahsen ben birkaç gün kendimi o mekanlarda gibi hissettim. Kitabın sonuna yaklaştıkça da olaylar ivme kazanıyor ve ufaktan da olsa tahmin ettiğiniz ancak devamını kestiremediğiniz türden bir bilgiyle sonlanıyor.
Psikolojik gerilim okumayı sevenlere gözüm kapalı önerebileceğim bir kitap. Sağlıcakla ve kitaplarla kalın...
Rüya Kapanı 
Amy Plum
Rüya Kapanı Amy Plum
Öncelikle bana göre bu kitabın Zweig'ın diğer kitaplarına göre sönük kaldığını belirterek söze başlamak istiyorum. Yazarımız bizleri şaşırtmayarak yine daha çok olaya bağlı anlatımdna çok iç dünyaya dönük anlatımı yeğlemiş. Yer yer sıkılarak okuduğum bir kitap olmasına rağmen sonuyla tatmin edici bir kitap oldu.
Kitapta ana karakterimiz Benjamin'in çocukken yedi kollu şamdanın topraklarından koparılıp alınması sonucu 11 ihtiyarla çıktığı yolculuktan başlayıp yaşlılık sürecinde de bu şamdanı arayışını anlatıyor.
Açıkçası benim kitapta en çok sevdiğim yerler kitabın son 20-25 sayfası. Çünkü olayların çözülme şekli ve Benjamin'in her türlü hile yapmayaraktan bu şamdanı elde etmeye çalışma çabası takdire şeyandı.
Kitap kesinlikle okunamayacak bir kitap değil. Ancak Zweig'ı ilk defa okuyacak birine bu kitabı değil de ne bileyim Korku, Olağanüstü Bir Gece gibi kitaplarını öneririm.
Gömülü Şamdan 
Stefan Zweig
Gömülü Şamdan Stefan Zweig
Kitaba çok büyük bir beklentiyle ve olandan daha değişik bir kurgu beklediğimden midir nedir,kitabı okuyup bitirmek beni ciddi manada zorladı.
En başta yazarın anlatım tarzı beni biraz zorladı.Çünkü ilk başta kitaba başladığınız bölümü devam ettirdiğiniz yerle bağdaştıramıyorsunuz ve kitap biraz karmaşık başlıyor.Bir anda peş peşe karakterler kitaba giriş yapıyor ve siz birine daha alışamadan öbürü gelip karakter karmaşası yaratıyor.
Tek sıkıntı karakterlerin fazla olması ve art arda gelmesi değil,aynı zamanda kitap boyunca hepsinin de duygu ve düşüncelerinin az çok fark etmez yansıtılmaya çalışılması da...Tam okuduğunuz bölüme kendinizi kaptırdığınız an yeni bölümde yeni bir olaya veya diğer bir karaktere çok farklı bir andan giriyor ve bu gerçekten beni başta oldukça allak bullak etti.Çünkü okuduğunuz olay sürekli bölünüp duruyor ve bu belki başkalarını daha da heyecanlandırıp meraklandırmış olabilir ancak bende tam tersi etki yaratıp canımı sıktı.
Baş karakterlerimizden biri olan Valerie yani dedektif polisimizin geçmişinin bazı yerlerde sürekli tekrarlanması biraz gereksiz gelse de kadının kafasını kullanmayı bilmesi hoşuma gitti.Çünkü yanındaki Carla nasıl daha iyi gözükse de profosyenellikten uzak ve mesleğine duygularını karıştırıp Valerie'den kişisel intikamını alma amacıyla soruşturmayı tehlikeye atması aslında o kadar da iyi olmadığını bana tam olarak gösterdi.
Onun dışında kurgu bence oldukça iyi.Küçük kızımız Nell'e hayran kaldım.O yaşta bu şekilde aklını kullanışı ve her durumu bir büyükmüşçesine yüklenmesi gerçekten hayranlık yaratıyor.
Okunmaz bir kitap diyemem sadece olayların karışık işlendiğini bilerek okumaya başlarsanız benim gibi çok zorlanmazsınız diyor incelememe noktayı koyuyorum.
