Bozok Han
@BozokHan
60 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Müzikli KorkuEdebiyat
Anadolu Korku öyküleri 1 ve 2 Yılgayak (AKÖ 3), Karanlık yılbaşı öyküler inden sonra güzel beklentilerle edindiğim kitabı kısa sürede okudum.
Müzik temalı 10 farklı yazardan 10 adet öykü barındırıyor.
Başlarda müzikten ne kadar korku öğesi çıkacağını tahmin edemesem de 10 adet öyküden bir kaçı diğerlerinin arasından sıyrıldı ve bir tanesi ise "Kemençe" açık ara en iyisiydi diyebilirim.
Mehmet Berk Yaltırık kendisini uzun zamandır takip ederim gerek söyleşileri gerek internet radyosu gerekse yazdıkları ile korku konusunda özellikle benim sevdiğim yerli, yurdum öğeleri barındıran korku konusunda açık yüreklilikle söyleyebilirim ki bir kompetan. Buradaki "Kemençe" adlı öyküsü hem yerel motiflerle bezenmiş araya yerel şive serpiştirilmiş giriş, gelişme, sonuç oldukça iyi ayrılmış kısa bir korku hikayesinden ne istiyorsa verebilecek yapıda.
Açıkçası ben korku hikayelerinde dengeye yada karmaya çok önem veririm, klasik bir yapıdayım da denebilir kötülük bir nedenle ortaya çıkmışsa çıkış şekline göre yine bir nedenle ortadan kalkmalı. yani biri bir ruhu huzursuz etmiş kötülüğe uğramışsa o kişi yaptıklarının cezasını çekmeli yada kötülük sebepsiz yere birini bulmuşsa kötülükte bu dengeden nasibini almalı.
Bu kitaptaki "İstanbul'un cadıları ve Son ses" öyküleri yukarıda belirtiğim özelliği taşımıyorlar bu sebeple de ben sevmediğim öyküler arasındalar. Önce "Son ses" adlı öyküde bir peri ile anlaşan kadının insanların son seslerini müzik haline getirmesi anlatılıyor ki onca kişinin kanına giren bir kişiliğin sonuçta aldığı ceza yetersiz kaldı. Peri anlaşmayı bozduğunu söylediği kişiye bir şey yapmadan gitmesi bozulan anlaşmanın sonuçlarının olmaması olmamış bence son ses Özlem in sesi olmalıydı"Su - Ateş - Toprak - Hava ve RUH"
İstanbul' un Cadıları ise, zaten cadı olarak zarar
Evren YansırEdebiyat
Evren yansır, evet evren yansır ve yine sen kendini görürsün o yansımada, neysen O'sun dur.
Isparta' da Emine Ateşoğlu adlı avukatın gelincik ana efsanesi ile iç içe geçmiş hikayesinin geçtiği romanda adalet kavramını, dünyanın adaleti ve evrenin adaleti olarak nasıl ayrıldığını; yine adaleti uygulayanların kendine göre olan adalet anlayışının anlatıldığı, aşkın, ihanetin, doğa üstü olayların, cinayetlerin ve yine uzun cümlelerin romanı.
Sürükleyici bir yapısı var, adalet kavramını ve adaletsizliği sorgulatıyor. Doğa üstü bir olayla sarmallanmış hikayede belirli ritüellerle öldürülen insanlar sayesinde başka bir boyuta giden kapı açılıyor ama ne işe yarıyor hikayeye katkısı nedir? çok şey değil. Hele ki son bölüm tamamen gereksiz tüm hikayenin özetini yaptırmış yer doldurmak için uzatılmış gibi. Çocuğun doğumuyla bitirilebilirdi.
Yinede güzel.
Son uzun cümle bittiğindeEdebiyat
San Pedro Atacama, Türkiye Alanya arasında, iç savaş gölgesinde ve Mu' dan kalma efsanevi silahın peşinde.
Bir birlerinden çok uzak farklı kıtalar da olan Alanya ve Atila nın fantastik bir şekilde karşılaşmalarıyla başlayan yıldırım aşkının ve gizemli örgütlerin ulaşmak istedikleri insan bedeniyle birlikte ruhunu da yok eden silahı arayışlarının anlatıldığı güzel bir roman.
Yalnız bu yüce silahı neden yapmışlar hadi yaptınız arkadaşım Nakal rahipleri asırlar öncesinden bu silahı yok etmek yerine uyduruk bir kehanet kurup bide yüce Ra - Mu yu içine dahil ederek ne yapmaya çalışmışlar, gereksiz bir aksiyon.
Birde yazarın kurduğu şu uzun cümleler yok mu; neredeyse her sayfada sizi karşılayan o uzun betimlemeler çevre ve insan tasvirleri. Tamam anladık ateş kızılı saçlı, kırmızı ateş toprakları, gökyüzü mavisi gözleri anladık, anladık. Sonlara doğru o uzun tasvirleri atlaya atlaya okudum.