Burjuvazik Şükela
@Burjuvazik
Günün sonunda...
Tamamen tesadüfi olarak elime geçen bir kitaptı. Yazarının Nobel Edebiyat Ödülü aldığını da öğrenince okumak istedim. Yazar bu kitabını 32 yaşında yaklaşık bir haftada yazmış. O sürede tam izole bir dönem yaşamış. Kendisi içine pek çok duygu sığdırmıştır, muhakkak ancak bu duyguların pek bir azı bana geçti. Kitap genel olarak durağandı anlatım tarzı ve olaylar dahil. Bu nedenle kısa bile kitap olmasına rağmen ilerlemek biraz zor geldi bana.
Bir malikanenin başuşağının çıktığı birkaç günlük yolculuk konu edinmiş. Konu edinmiş dedim ama daha çok kendi içine yolculuğa çıkmış gibi. Zira kitap neredeyse tümüyle yaşanan olayların hatırlanmasından ibaret.
İçerik olarak baş kahramana ‘günün sonunda’ içim sızladı. Kahraman için” kesinlikle “ böyle değildir ama kitabın sonunda boşa geçirilmiş bir ömür, hem de hiç mutlu olmadan..” dedim. Ama şu an bulunduğu yerde çok mutludur muhakkak. Ah Stevens ahh..
Bunun adı işkoliklik değil, yaptığı işi ilahlaştırmak.
Stevens’ın işine olan bağlılığını hayata karşı göstermesini umdum, her seferinde..Yapmadı ama :)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
spoiler içerir .Roman
Yüzlerce sayfa süren bir masal okumuş gibiyim. Yüzyıllık Yalnızlık’ın büyülügerçeklik akımının neden en kallavi kitabı sayıldığını anlamış oldum. Soylar boyunca süren maceranın büyük nine Ursula’nın yıllar boyu süren korkusunun gerçekçekleştiğini son sayfalarda tebessüm ederek okudum. Tek zorlandığım şey her doğan çocuğa bir önceki soydan birinin adının verilmesi ve isimlerin genel olarak benzemesiydi. Kitabın başında verilen soyağacı, bu zorluğu nispeten kolaylaştırmış. Çok ara verilmeden okunmasını tavsiye ederim. Kitaba başladıktan sonra araya zaman girince olayların arasındaki bağlantı kopuyor ve alınan haz azalıyor.
Tez zamanda okuyun ve kendinizi Gabriel’in büyülü gerçekliğinin kollarına bırakın!
Doğu Felsefelerine bu sayfalar az gelmiş, yetmemiş.
Yazar hakkında kısa bir araştırma yaptıktan sonra Siddhartha isimli kitabını da düşününce, yazarın doğu felsefesinden etkilenip eserlerinde ciddi yer verdiği aşikar. Ancak bu kez anlattığı mistik yolculuğunda olayların çoğunu bir yere koyamadım ya da bağ kurup kafamda oturtamadım çoğu şeyi. Belki de yazar tarafından bu istenilen şeydi, bilemiyorum. Kitapta anlatılan şeye göre sayfa sayısı az gelmiş de olabilir. Bu mistik yolculuğunu felsefe kitapları gibi yüzlerce sayfaya yedire yedire yavaş yavaş anlatsaydı,-benim için- keyifli ve daha anlaşılır olabilirdi.
Çıtır Çıtır
Arka arkaya yorucu kitaplar okuduktan sonra kendimi hem dinlendirmek hem de ödüllendirmek için kısa öykü kitapları yahut şiir kitapları okurum. Kestim Kara Saçlarımı da bugünkü ödülüm oldu. Kitap; yolda, otobüste, kahve molalarında okunacak çıtır çıtır çerez gibi bir kitap.
Güzeldi.
HüsranRoman
Tesadüf müdür bilinmez,
bir önceki okuduğum kitapta Leyla Erbil şöyle diyordu: “Türk aydınının hangi acılar içinde kıvrandığını, kadına ne gözle baktığını gördüm.”
Dışarıdan postmodernizmin önemli temsilci olan Toptaş, özgün bir roman yazıyor ve baştacı ediliyor. Zamanında onlarca hatta belki daha fazla kadını taciz edip cinsel saldırıda bulunan mağdur kadınlardan birine “böyle giyinmeseydin o zaman” deme hadsizliğinde bulunan biri aslında.
Sadece bu kadarlık biri.
Kitabı okurken gözümde dağ devirmişçesine enginleşen bir adamın azıcık araştırma yapınca çirkinlikleriyle karşılaşmak tam bir hayal kırıklığı oldu benim için.
Bir insanın edebiyatını özel yaşantısından ayrı tutmak gerekir elbet ancak başka insanlara bilhassa kadınlara el ve dil uzatmışsa bu özel hayat tanımını aşıp toplumsal suça girer ve böyle bir insanın kitabına övgüler yağdırmak hiç içimden gelmez.
Böylesi birinin hala toplumda yer bulması ise bizim de toplum olarak kokuşmuş sapıklar, cahiller ve aptallar topluluğu olduğumuzu gösterir.
Bu araştırmayı iyi ki kitabı bitirdikten sonra yapmışım öbür türlü vicdani olarak kendimi hoş tutamazdım.