Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı.
Əsərdə İkinci Dünya Müharibəsi zamanı yəhudilər və digər əsirlərin Auşvitz Birkenauda yaşadıqlarından bəhs edilir. Hadisələr 1942-ci ilin aprelində baş obraz Lale Eizenberqin Auşvitz düşərgəsinə aparılması ilə başlanır. O, burada 3 il ərzində sağ qalmağı bacarır, yeni gətirilənlərin qoluna beş rəqəmli nömrələri döymə edərək yaşamağa nail olur.
Maraqlı, axıcı bir əsər idi. Əsər bizə göstərir ki, insan yalnız ümidini itirdiyi zaman ölə bilər.
Əsərdə rus kübar cəmiyyətinin ən tanınmış üzvlərindən birinin Qafqaza gəlib burada kazaklarla bir yerdə yaşamasından bəhs olunur. Tolstoy digər əsərlərində olduğu kimi "Kazaklar"da da rus kübar cəmiyyətinin içinin çürüklüyünü təsvir edir.
Son 20-30 səhifəsinə qədər əsəri çox da bəyənmədiyimi düşünsəm də, bitirdikdən sonra bəyəndiyimi hiss etdim. Əsərdəki hadisələr insanı düşünməyə, cəmiyyətin indiki həyat tərzi ilə müqayisə etməyə vadar edir.