Bir sabah kimselere bir şey söylemeden, göç vaktini kaçırmış, suskun, yorgun ve kederli bir kırlangıç gibi alıp başımı uzaklaştı. Biraz daha bekleseydi kanatlarında o dermanı bulamayacak. Umut niyetine sırtında taşıdığı bir çift kanat, zaman geçtikçe zayıflayacak, gitgide çürüyecek ve ruhunu zehirleyen bir belaya dönüşecekti. Uzunca bir süre zamanı gelmediğini düşünmüştü muhtemelen. Oysa gidenler her daim geç kalmıştır.