Bahçeden kopardığı bir baş lahanayı sofraya koyan insanın basit ve saf mutluluğunu kalbim hissedebiliyorsa, keyfime diyecek yoktur, çünkü o yalnızca lahanayı değil bütün güzel günleri, onu ektiği o tatlı sabahı, suladığı o tatlı akşamları da sofraya koymuş olur, lahananın günbegün büyümesi ona haz verdiği için her şeyin tadına bir anda yeniden varır.
Hem onu yakışıklı filan diye sevmiyorum, Nelly; benden daha çok bana benziyor da onun için seviyorum. Ruhlarımız her neden yoğrulmuşsa,
ikimizinki de aynı.