İlk dönemde Said Nursi’nin fikirlerini meşrulaştıran onun köylüler,hatta kasabalılar, tarafından pek çok durumda anlaşılamayan sözleri değil, değindiğimiz okuma uygulaması aracılığıyla sürdürülen huşudur.
Mevsimlerden yazdı ve tercüme-i halime ne söylesem azdı. Biliyordum, gidecekti. Kim bilir, belki de bir bekleyeni vardı? Lakin gözlerinden anlıyordum, o da benim gibi yalnızdı. Dışarıdan bakınca halleri pervasız, ruhu uçarıydı.