Dantes
@Cem0666
Okudukça insanlardan uzaklaşıyorum. Böylesi daha iyi... İçlerinde olduğum zaman hislerime yeniliyorum.
"Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur."
Şu anda okuduğu kitap
Cesaret, onca imkânsızlığın içinde yaşlanmak zorunda kalan bir çocuğun, aslında bozulmadan kalma hikâyesi. Kahraman, hayatın yükünü çok erken sırtlananlardan. Çocukluğunu yaşayacak zamanı olmamış; oyun çağında sorumluluk, hayal çağında yorgunluk tanımış. Belki de hiç büyüyemeden yaşlanmış bu çocuk… Ama bütün bunlara rağmen, içindeki saf ve çocuksu yan bir yerlerde hep yaşamaya devam etmiş.
Kitap, vazgeçmemeyi süsleyerek anlatmıyor. Tam tersine, bedelini göstererek anlatıyor. “Ciğerin yandığında bile zorla gülümsemek” zorunda kalmanın ne demek olduğunu hissettiriyor. İnsanların çoğu, kendi ocağına ateş düşmeden başkasının dumanını anlamazken, bu hikâye o dumanın içinde nefes almaya çalışanların sesi oluyor.
En etkileyici tarafı şu: Kahraman hiç bozulmuyor, hiç karartmıyor yüreğini. Bu da okuru hem hayran bırakıyor hem de incitiyor. Çünkü bu, güçlü olmanın değil, insanca kalabilmenin ne kadar zor olduğunu gösteren bir hikâye. Cesaret, büyük laflar etmiyor; küçük ama sürekli acıların içinden geçerek, insanın kendini kaybetmeden ayakta kalmasının ne kadar değerli olduğunu sessizce hatırlatıyor.
Biz hep büyüklerimizin ellerini yalnızca öpmek için tutardık. Hatta o eli zorla tutar öperdik... Büyüdükçe bu ellerin bize tokat olarak ineceğini nereden bilirdim!
Siz hiç kara bir düş gördünüz mü? Ben gördüm. Birini ne kadar severseniz sevin, saçlarına dokunamadıktan sonra, ölüm size daha ağır gelir.
Kendi ocağına ateş düşmedikçe, dumanı boğmuyor insanı... Boğulana da ağlamıyor, tanımadıkça o insanı...