Dantes
@Cem0666
Okudukça insanlardan uzaklaşıyorum. Böylesi daha iyi... İçlerinde olduğum zaman hislerime yeniliyorum.
"Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur."
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
..."Deniz hayatı o gün başlıyordu ve bir gün yine denizde bitecekti: Avcıların kaderi budur. Dünyada, deniz avcılığından daha güç ve daha tehlikeli başka bir şey yoktur. İnsan bu hayata çok küçük yaşta başlamalı, alışmalıdır. Bunun için eskiler: "Aklı Tanrı verir, ama beceri çocukken öğrenilir" demişler. "Kötü avcı aşirete yük olur" diye de bir atasözü vardır. Demek ki, insanın kazanması ve beslenmesi için, mesleğini genç yaşta iyi öğrenmesi gerekiyordu."...
Çavdar Tarlasında Çocuklar, edebiyat tarihinde adından en çok söz ettiren, aynı zamanda en çok yarım bırakılan romanlardan biri. Yıllarca okuma listelerinin başlarında yer alması, okullarda okutulup zaman zaman yasaklanması ve etrafında oluşan “kült kitap” algısı, bu romanı yalnızca bir metin olmaktan çıkarıp bir fenomene dönüştürüyor. Ancak bugünden bakıldığında, bu fenomene eşlik eden metnin beklentileri karşılayıp karşılamadığı ciddi bir soru olarak karşımıza çıkıyor.
Romanın merkezinde Holden Caulfield var: düzenle, yetişkin dünyasıyla ve “sahte” bulduğu her şeyle kavgalı bir ergen. Holden ne büyük olaylar yaşar ne de klasik anlamda bir gelişim gösterir. Asıl anlatılan şey, bir karakterin zihinsel savrulması, öfkesi ve tutunamama hâlidir. Bu yönüyle kitap, “bir şeylerin olduğu” bir roman değil; bir ruh hâlinin kesintisiz biçimde aktarıldığı bir iç monologdur.
Bu noktada kitabın neden bu kadar tartışmalı olduğu daha iyi anlaşılır. 1950’lerde, genç bir karakterin otoriteye saygı duymadan konuşması, ahlâk dersi vermemesi ve isyanının bedelini dramatik biçimde ödememesi başlı başına bir tehditti. Holden’ın asıl “tehlikeli” tarafı, başına gelenler değil; ciddiye almamayı seçmesidir. Bu da romanın uzun süre yasaklanmasının temel nedenlerinden biridir.
Ancak bugünün okuru için durum farklıdır. Günümüzden bakıldığında Holden’ın öfkesi artık radikal değil, hatta yer yer tanıdık ve sıradan gelir. İsyan kültürü, edebiyatta ve popüler kültürde defalarca işlendiği için romanın yarattığı etki daha çok tarihsel bağlamda anlam kazanır. Bu nedenle kitabı okurken “E bunda ne var?” hissinin oluşması son derece doğaldır.
Roman, Camus’nün Yabancı’sındaki gibi felsefî bir mesafe sunmaz; Oğuz Atay’daki gibi bilinçli bir ironi ya da kurgu zekâsı da taşımaz. Salinger, okuru
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}